Kasam Shaqirvela:”Gjuha e Kohës”


Cikël me poezi nga libri, ”Gjuha e Kohës”, i Kasam Shaqirvelës

Nga: Redaksia e librit

**

NGROHJE SHPIRTI

Nëna Tereze

Së bashku

Me Skenderbenë

Janë qielli kaltër i Arbrit

Me të bardhën renë

Njëri me shpatën

Si rrufe Zeusi

Vran mbi tradhëtarë

Mbi këmbë zaptuesi

Tjetra me fjalën

Balsam për plagë

Qiellin e kthjell

Për shumë varfanjakë

Vajin e tyre

E shdërron në këngë

Dhe, së bashku të dy

Nga atje n’përjetësi,

Shndrijnë si dielli

Përmbi Arbëri..!

**

PRITMË SE VIJ

Eh moj e bukura,

ti shpresa ime,

ti rini…

sa më jep forcë

sa përpara m’ke shpie

të rrugëtojë qoftë dhe

i vetëm në këmbë

nga Presheva jonë

e hapura plagë?

e madhja gjëmë

deri në Korçën time

që ma dogjën në flakë

po dhe nga Treguri im

sa lirë i shitur?!

nga do të paditur

për tjerët përvetsim

deri në Prevezën tonë

si mos më keq të mbytur!

dhe mbetur sikur

kisha pa kambanë

e unë në maratonë

lodhje e dhembje

t’i kthejë në këngë,

apo t’i bëjë rapsodi

në këtë çast s’e di?

se malli për ty

moj nëna Shqiptari…

më shpon në brinjë!

ma merr frymën

dhe pranvera

m’bahet dimër

e s’mundem të eci

në vend po ngeci

zjarri përbrenda

m’i ka ndezë

prej brezit në brez

dej e damarë

m’i ngre kreshtë

andej Drinit e

këndej Drinit

historija nuk hesht

sogjimi im

sikur heshtat

e thyera

nëpër beteja

për Iliridën

për Çamërinë

nuset tona

të përbuzura

e presin rininë?!

a Thesprotia plakë

mbushur përplot

me plagë..!

që kullojnë gjak

e i bëhen sagë

në të shpirtit vragë

se vullkani

s’mba kapak

jak ore jak

i ri dhe plak

mos prit aspak!

ktheje në hulli!

për brezin tënd të ri

por me krenari

të bashkuar si një

dhe me dashuri

hiq pa interes

nga brezi në brez

tanimë festo

të madhen festë

si mali me kreshtë

kullat pa u prishur, se

nëna më ka grishur

e babai më ka ardhë

hipur në kalë të bardhë

mëngjesin ma ka gdhi

me një yll të ri

për ty Shqiptari..!

andej e këndej kufirit

andej e këndej Drinit

më ka ardhur në ëndërr

e do të bëhet zhgjëndër

se do të ndërpritet

dhe nuk përsëritet më

ky kalvari im

i kuq e i zi

që ka mbetur pa zë!?

dhe prap kërkon diell

britmat ngrihen në qiell

a veshët e zënë me dill

ose po na bëjnë trill?

por, në Ilirinë e Vjetër

ku këndohej me

lahutë e cetër

artefaktet kanë mbetur!

dhe kujtesa nuk ka tretur!

po të pret ty rini

në përqafim të ngrohtë

Nëna Shqiptari..!

**

EDHE NË VDEKSHA, DO JEM DUKE KËNDUAR

Koha më rëndon mbi supe

A malin me borë

Mbi kokë e mbaj

Thasët me gurë në shpinë

Me shkaktojnë plagë..!

A kështu unë borxhin ta laj?

Busulla më është prishur

Vuajtjet po ma ndryjnë

S’më lënë të kthehem n’Itakë!

Edhe pengoret udhës

Kudo po më mbijnë?!

Ndërkëmbëzat hileqarçe

Nga rruga ime e drejt

Dhunshem më shtyjnë

Dhe, përplasem megjes

Në ferra

Epo s’mund t’i ikë vetë

Të keqes?!

Qe m’bën roje te dera

Edhe kur trokas

S’më hapet dera!

Po edhe në ma çel

Ndokush si rrallëherë

Unë mbetem aty në prag

Se më jam veç një plak

Që nata i shkon në gjunjë

A gjumi i ka bërë divorc

Nuk i duhem askujt me stres?!

Por ama, një, nuk më lë vetëm!

Ai e di se e pres

Më perqafon gjithnjë ngrohtë

Bile hiç pa interes

Bash kur ndalem ne prag!

Po, i imi, i Bardhi Ag!

Eh, unë prapë nuk epem!

Ndonse shpeshherë

Edhe stepem!

A shpresen?

Ia kam lënë peng

Ardhmërisë sime, atje

Tek nipi dhe mbesa

Druaj pa u them:

Keni kujdes në kthesa!

Dhe n’të zezat shkresa!

Ju, fortesat e mia,

Ma mbani fort fenerin!

Veç sa ta zboj

Këtë terr-ferrin

Që si perçe na ka mbuluar

E ne hiç pa e diktuar

Flemë gjumin e v…!

Rehat bile hequr mendjes!?

**

EDHE KUR GJUHA S’FLET

Edhe pse gjuha hesht

e nuk flet

ndonse nga malli për të folur

sa s’pëlcet

e nuk i thot të pathënat e tua

mbushur gjol

pajë nusërie po rri si ftua

unë ato i shoh në sytë e tu

ata nuk më gënjejnë por

ma tregojnë të vërtetëtn mbarë

e shpalosin shpirtin tënd të vrarë

ndjenjat ujvarë si ujë i kulluar

e hapin zemrën tënde të lënduar

dashurish të këputura në nismë

idila të mbetura përgjysmë

tehut të ndjenjës në pritje

malli për mall në rritje!

sado që ti e fsheh këtë prej meje

e ke kot, sepse

malli del vrullshëm prej teje

unë e shoh zemrën time

në sytë e tu,

e njoh qiellin në shkëlqim

mbështjellur gëzimesh

n’përjetime

peng i një dashurimi në kujtim

drita e syve të tu më ngrohë

si në hapësirë edhe në kohë

ajo s’ka gojë që të flet

por kuptohet,

ajo s’ka zë që të bërtet

por dëgjohet, madje

përjetohet e shprehet

dhe brenda në shpirt

veç tek zemra prehet

kjo pra është

mrekullia e dashurisë

që ti s’ma thua dot,

por, unë e kuptoj

e marr vesh, e ndjej

brenda në mua

tek rrjedh ky krua

i pashtershëm

nëpër dej!

**

IKIN VITET SI GJETHET NË VJESHTËN E VONË

Edhe vitet ndërrohen nga kalendari

Sikurse gjethet në vjeshtën e vonë

Arnimi i jetës bëhet i vështirë

Kujtimet si letër e grisur

Copëzat i mbledh sa mundem

Përpiqem ta formojë

Mozaikun e humbur

Rrugët më priten

Në sheshin e vjetër

Grisur e shkyer

Nga dhëmbi i kohës shtatzënë

Të një jetese të stresuar

Me sprova të rënda në pritë

Ilirida kjo zënë mali

Po krihet pasqyrave

Nëpër Bjeshkët e Nemura

Lahet syve të Sharrit Plak

Si shikim shqiponje shkon rrufe

Bie në liqenin e bukur në Lynkesti

Noton si mjellma e bardhë

E pyet Akeronin me lundërtar

Se, sa shpirtna të vrarë?

Ka mbartur për në Akerozi!

**

Për miqtë e mi te nderuar shumë urime

për vitin e ri 2018.

**

GËZUAR !

Sonte do jemi bashkë

Në ndërrimin e moteve

Dhe zemrat për tu dashtë

Dëshira të zë vendin e lotëve

Me ca në tavolinë

Do cakrojmë gotat

E me tjerët në largësi

Do shkëmbejmë notat

Do ngremë edhe dolli

Dhe puthje do tu dhurojmë

Atyre që i dashurojmë

Dhe aty në mesnatë

Të gjithëve ju urojmë

Paçi shëndet, begati

Dhe jetë të gjatë!

G Ë Z U A R !

**

Viti Skënderbegian, në përkujtim të Heroit tonë Kombëtar, Gjergj Kastrioti-SKËNDERBEU

N’BELVEDERE

Atje n’Belvedere,

Në të bukurin Muze!

Qëndron e nuk flet

Shpata e Gjergj Kastriotit

Dhe Përkrenarja e

Trimit Skënderbe

Që mbanjë famën

Edhe lavdinë

Për Shqiptarinë

Janë jeta dhe historia

E t’madhit Skënderbe

T’kësaj figure legjendare!

T’kësaj embleme shqiptare

Si në Belvedere

Dhe n’shum’ qendra bote

Shdriti ky yll epoke.

Ky hero kombëtar

Po ky i joni bir

Me shpirt e gjak

Arbri nga Arbëria

Ky stërnip Ilir!

Që e njohu Perandoria

Për të bëmat dhe trimëritë

Kur i frenoi hordhitë

Kur i asgjësoi ushtritë

Ai bëri madje shumë

Jo vetëm për ne

Duke derdhur gjakun lumë

Por edhe pët të tjerët

Duke u bërë mal

I pakapërcyeshëm

Për ushtritë nga Azia

I lidhur fort, i nyjshëm

U bë tmer e lemeri

Si në ëndërr

Si në zhgjëndërr

Për çdo pushtues

Satrap zaptues

Që Evropën kishte mësy

Nën zgjedhë të vet

Për ta shtijë.

Aty,përpara Vjenës

U ndalën edhe osmanët

U falën edhe sulltanët

Para portës së madhe

Që ishte e mbyllur

Për çdo pushtues

Kurse çelësin e saj

E mbante Gjergji i jonë

Që hedhte valle

Maleve të Arbërisë

Me trimat e Shqiptarisë

Valvitej flamuri i Skënderbeut

Në tokë të Mëmëdheut

Ky “Gjeneral i Madh

I ushtrisë së vogël”

Kështu pati thënë

Napoleoni i famshëm

Për Skënderbeun!

Atje n’Belvedere

Në zemër të Evropës

Është e tëra një histori

Që i bie era Arbëri

Aty qëndron shpata

Që ia ndryshoi

Rrjedhën e historisë

Që mbrojti jetën

E tërë njerëzimit,

Dhe ruajti vlerat

E qytetërimit

Perëndimor,

Ky yll vezullor!

I gjenit Arbëror!

**

PRITJE GRI…

Nga vuajtjet si netë dimri

N’lavatriçen e mëkateve

Shpërlahet ndërgjegjja…

Një trëndafil shikon dritaren

Mbase e pret rrezen e diellit

Ta puthë mëngjesçe!

**

PIKTURA

Arti figurativ, që

Ngjyrat i derdh në pëlhurë

Është poezi por pa fjalë

Dhe zërin e kapin ata veshë

Që veç sytë e tyre e njohin

Detin e trazuar ndër valë!

**

Me rastin e 10 vjetorit të Pavarësisë së Kosovës

një urim tjetërfare!

DILEMA IME

Pavarësinë e Kosovës

Sot e mot

Ne me shpirt e urojmë

E bëjmë këtë gjë

Edhe e kemi bërë

Tjetër është ajo që ne

Me zemër e dëshirojmë

Tjera janë punët që jemi duke i bërë?!

Po e pyes veten time edhe juve

Përse në këtë gjendje tani,

Duhet ta shohim Kosovën Martire?

Ku duhet ta kërkojmë fajtorin kujdestar,

Brenda neve apo jashtë,mbase në komshi?

Qëllimin tonë kombëtar duhet ta realizojmë,

Apo nasihatet e huaja t’i dëgjojmë?!

Ne vetë e ngrejmë flamurin!

Dhe prapë atë vetë e rrëzojmë?

Kush duhet mëkatet tona të na i lajë

Që pastaj neve, si “engjuj”,

“me gra Zajazi të na qajë”?

***

***

Ky material u muarr nga libri në fjalë si dhe

u përgatit për këtë prezentim të shkurtër nga:

Departamenti i Botimit “VELA”

Redaksia e librit

About Post Author