Kasam Shqairvela:Epopeja e UÇK-së


*

*Në shenjë kujtimi për UÇK-në si dhe ata që u flijuan për Lirinë e Dardanisë…

*Kjo Poemë është marrë nga libri poetik me titull: ”UDHËSHTIGJEVE TË ATDHEUT”, i Kasam Shaqirvelës

*

EPOPEJA E UÇK-së

Si dikur në lashtësi, edhe sot pas tri M……stoike!

Drenica, Dukagjini, Juniku,…..e…………..!

vende heroike!

Këto vatra të luftës dhe rezistencës, akoma

I numërojnë gurët e varreve!- vallë, sa i ka

Kosova kreshnike?

Dëshmorët, si Yjet në qiell i rriten!- ata ruajnë

gjenin e ekzistencës!

Tanimë e bërë legjendë mbi legjendat e Besës?!

Ajo mbeti Gurr i Diellit të vet!-gjithnjë do t’i sfidojë

rrebeshet e kohës

Që trungun e lashtë t’mos ia tundin botës ?! – dhe as

vendin ta lëshojë

Kjo ushtri e re, ky simbol i rezistencës ! Eh, sikur….!

Ta marrim ne këtë, model të shpresës dhe mbijetesës

Sepse është shpirtzjarr i kulluar i qëndresës ?!

***

Lindi nga dheu i Drenicës së Dardanisë, si feniks

Doli që t’ia mbronte oxhakun shtëpisë

U tregua Promethe i vërtetë në përpjekjen

Që ta ruante të vetën, at’ Farën e Fisit

Dhe ngjyrën e Bardhë të Plisit, virtyte këto

Të trashëguara nga t‘parët e Atit

Se, petka tjera në këto anë, nuk i kanë hije

Shtatit !

***

Telave të çiftelisë e sharkisë le t’iu folë akordi

Edhe lahutën shtërngoje me dy duar!- bile, fortë!

Tingullin me notë, le t’ia japin këndshëm melodisë!

Poemën e UÇK-së sot e mot, bukur le ta këndojë

rapsodi !

Njashtu si të: Mujit, Halilit dhe Gjergj Elez Alisë ?!

Ago Ymerit dhe Kostandinit për fjalën e dhënë

Besën e zotit të shqiptarit që kullën e bën istikam

T’Isës, t’Azemit, t’Shabanit e Tahirit n’Prekaz

Bashkë me Ademin dhe Jasharajt, që

Historisë më të re sot e mot i lanë një nam,

ku, legjenda pyet veten se, cilës prej të dyjave,

Sakrificës deri në vetëmohim apo trimërisë së pashoq

I takon vendi i yllit të parë në Diademë pa maraz

Epopeja e UÇK-së , këndohet nga shpirti përbrenda

Që, më shumë se vetë jeta nëpër shekuj i thirë lirisë

Ndër netë me zjarre të ndezur nga shpirtrat e trazuar,

të dëshmorëve të rënë në alltarin e lirisë së njerëzisë

Të Nënës Madhe, tonës, nënë Shqiptarisë !

Të gjtha këto t’bëma i takojnë tëndes farefisnisë!

Bashkë me Mrizin e Zanave, vendin tënd e kanë nënë

Edhepse të huajt t’i hoqën me hir e pahir ?!

Ti, në Log të Burrave u mate, përballë çmendurisë

E sfidove zhbërjen e popullit tënd martir ?!

Me gjakun tënd ia shkrove fletat historisë!

Vlera të reja i dhurove M…-it të ri dhe mbarë

njerëzisë !

***

Vëllezërit dhe Motrat e tua bonjakë, i mbrojte

pa nda?!

Në Luginë të Preshevës e linde UÇPMB-në

Hasmi nuk pushoi, prapë armiku s’tu nda ?!

Derisa Oktopodi s’i shtrijti krahët këndej Sharrit ?

Iliridën trime deshi ngusht me e zënë ?

Venët dhe damarët për t’ia pëzier?!

Si n’kohë t’Sërpit dhe t’Bullgarit ?

Tek Arabati Baba Teqe, n’Tetovë u kurdisën

Kazanat me mish shqiptari. Ah, ç’patën zier !

Pushtuesit e aszdisur?

***

Dashtën kriminelët t’i shkelin edhe këto anë

Por, s’i lanë djemtë e tu, këto djem nanash !

Kur si vetëtima u hodhën Sharrit matanë

Kushtrimin e dhanë me rafale të shtënash

Kulla dhe Kala, istikame lirie i bënë

Male e bjeshkë vluan në valle Zanash

Tetovën e Kuqe UÇK-ja, ç’e pat vat(ër t)an!

Vetëbesimin na e ktheve për mot e jetë

Burrnisht luftove, e mbrojte tëndin atdhe

Lavdinë vetes gjallërisht ia ngrite përpjetë

Nuk lejove tjerët të ta këndojnë tallkanin ?!

As për ne tani, e as për brezat që kanë me le !

***

Zhgjedhën e rëndë, nuk e durove dot !

As nuk ia tolerove më vetes lemerinë

Pushtim-poshtrimin?! Ah, tiraninë !

Me mijëra njerëz u flijuan për këtë tokë,

Dhe sa e sa të tjerë, mbetën invalidë

në trup e në kokë?

Disa nga burgu, e disa nga baruti?!

Ç’qëllim të ndritur patën shkënditë?

Atë trohë të jetës që na kishte mbetur?!

E ç’po e sosnim duke e ngrënë përditë?

Vepruan me kohë dhe s’e lanë me u tretur

Na e kthyen për të gjallë neve shpresën!

Në shpirtin e Lirisë i ka rrënjët t’thelluara

Në kujtim-vazhdim të brezave t’ri e t’vjetër?!

Ah, gjakimin për gjallërim ! Kurrë të haruar!

Për mbijetesën me rezistencë, at’

Të shenjtin vetëflijim për ekzistencë !

***

Ti shqiptar, mos hezito, përrreth shiko!

Vetëdijsohu!

I ke të gjitha, s’të mungon gjë, tani

Vetorganizohu!

Mos lejo të të shkelë koha, gjithnjë

Përparo!

Rininë të gjallë ndër popuj e ke,

Gëzohu!

***

Ti, qëndro hero! Përherë në këmbë

Edhe kur të vërsulen mbi ty hiençe,

Plangprishësit e stepave egërsisht,

Ata duan të ta presin rrënjën, tmerrësisht!

Por edhe kur nga degët e tua,

T’i këpusin gjethet, a sythët t’i shkundin?

E Frutat dhe Lënda, rëndë të përtoket

Herët, madje shumë……,pa u pjekur ?!

Ti, Dardan-Kosovar, Shqiptar!

Përsëri, vetëkalitu si çelik e hekur

Bile, ti qëndro edhe atëherë !

Kur foshnjën në djep ta përkundin Loket

Lisin tënd të Vjetër, tufanet le ta lëkundin?!

Zakonet, kanunet, tradita edhe doket

Së bashku me natyrën tënde, ta ruajnë unin !

***

Madje, duku pambarimisht, bulbëro !

Sythe të reja lësho përherë

Le të çelin mëngjeseve në çdo pranverë

Jo më pak se tri here !!!

Le ta mbushin me aromë Jete-Lirie !

Këtë tokë të Lashtë-Shqiptarie

***

Atdheun tënd, shkele cep më cep

fushë e kep !

Atë kaloje në këmbë, pa edhe sikur t’ishe

fëmijë ?

Madje mos u tut, këtë edhe bota le ta dijë!

Por, edhe tani që u bëre burrë mes burash

me nam ?!

Atdheu je Ti, Toka, Qielli, Ajri, Uji, e me ty

edhe Un’jam!

Si ushtar e si kapedan, edhe si filozof dhe të tjerë

Qofshin punëtorë a politikanë; me a pa gëzof ?

Por, gjithmonë i dua të vyer, e të gdhier

por asesi të mjerë!

***

Shtoje me të madhe tëndin katundin,

Përhap qytetërimin-civilizimin në çdo hap !

Mos lejo që gardhin e sinorit tënd

të ta lëkundin

Xhuxhmaxhuxhët që zhyten në trap!

Sa here që meraku për të huajën i kap’

Dijen nxën!- lapsin të mprehur

në dorë mba!

të mbarën si kombi i ndritur e ke kapë,

Perëndimi i yti, prapëseprapë ?!

***

Qëndresën dhe krenarinë tënde, mendjen

universale

S’ka kush që e mund. Andaj po të them:

Rri vertikal!- dhe mos çaj kokën për horizontale,

Ato u takojnë karikembajtësve amorfë e butakë;

popujve zhvatës, t’haruar, hazërxhinjëve

soj robi e torollakë!

Ndërsa ti je i Dardanit, birit të Zeusit(Zojsit-Zotit),

I njohur ndër më të moçmit e Ballkanit

Për: Punë, Urti, Burrni, Besë dhe Trimni

Haro zënkat mes veti!- mu aty kërko Lavdinë!

Si të moçmit e tu, nga toka e deti, vetë

Fito Lirinë

Dhe vetëm për punë të mira harxho energjinë !

***

Me punë dhe mend arrihet gjithçka!

Ashtu, i moçmi i Pellazgjisë pat thënë?!

Kështu, edhe i riu i Dardanisë me pushkë tha!

I tregoi botës, me Diell e me Hënë?!

Se fatin e vet, në duar të vet e mba!

***

Dardan!- ndër vite t’Agët, shekullin e shkurton

Ti, vetëm para ec, nëse s’mundesh, zhagit

e mos prit!

Mendo! Puno! Fito! E shtohu përditë në rritë!

Rrno ndershëm! Mos vdis pa t’naltin çmim!

Se, vdejket e lira, bashkë me ty harohen shpejt?!

Lëmoshë, nga askush ti mos kërko!

Shitu shtrenjtë n’ankandet e botës!!!

Ashtu që, t’mos munden me t’pague

As shtete bastardhësh, as individë langue?!

***

Spo mundem pa të t’thënë diçka? Si gjatë e

kam mendue !

Edhe shpirtin e mendjen po mi torturon kaherë,

dimër e verë?

Në rrethana të Ballkanit(Ilirikut) qysh duhet

me veprue?

Sepse këtu, çuditërisht, përmbajtja nuk po vlerësohet, Por, përkundrazi, vetëm forma po shikohet?!

E me të, e vërteta gjithnjë paturpësisht mbulohet?!

Madje i drejti nuk u pyet edhe kësaj radhe ?!- s’haron

Pse s’ka pardon?

Sërish me avazet e gënjeshtarit, vazhdohet

të udhëtohet?!, e

ai gjithnjë shtiret se s’sheh gjë me sy e as me veshë

s’dëgjon;

Të verbëtin dhe shurdhmemecin, bukur i vetaktron ?

***

Por ti Dardan-Kosovar! Fjokart! Shqiptar!

Kurrën e kurrës mos qaj me zë !

Se, ashtu ia jep kënaqësinë hasmit ?!

Madje as mos i lësho lotët krrue!

Edhe kështu i ushqen armiqtë e Arbnit?!

Ngel pra ai që ishe dje!- edhe nesër ji ai

që sot je !

Dardan të thuan e të thënçin gjithmonë,

Dardan!- nga i lashti Dhe i joni ke le!

shkruar në,

tetor, 2001

Iliridë, te Gjuri Kuq

About Post Author