Kitarja e shpirtit..!Ardian Muça


Kitarja e shpirtit..!

Ngrehu moj muza ime.

Çohu e rroke kitaren.

Veç t’i dhe bilbil gjyzari.

Ma kujtoni manaren.

*

Merre t’më përkëdheli.

Teminat e shpirtit si dikur.

Aty mes pluhurit ngeli.

S’i piktur e varur n’murë.

*

Mos e do me t’ë lutur.

Po çohu e bjeri kitares.

Në vend të telit tê këputur.

T’ë dëgjoj zërin e manares.

*

Ah,,!Për ato t’ëmbla vargje.

Shoqëruar nga kjo relik e gjallë.

Gëzonin plot hare,rrugic e lagje.

Nga këngën e rinisë plot mallë.

*

Këndomi ato t’ë shkreta nota

N’ë detin e tingujve t’ë ludroj.

S’i atëherë t’ë çmendet bota.

Po rinia,vetëm hënës i këndoj

*

Pēr atë zot,ata tingujt s’i harroj.

Se dhe vargjet,s’janë si dikur.

Sa nis muza refrenin të këndoj.

Qanë kitara me kokën varë n’ë mur.

*

Ah,,!Moj kitarë e krisur…

Sa tinguj të ëmbël lëshoje!

Të zbathur e rrobe grisur.

Rininë n’ë ekstazë e çoje.

*

Ngrehu tani muza ime.

Çohu dhe bjeri kitares.

Më ço n’ë ato vegime.

T’ë dal manarja maj dritares..!

Copyright Ardian Muça!..