Kristo Çipa: Guri i lotit


Kristo Çipa

MJESHTER I MADH

Nëna në çdo hënë është e re

Në çdo dhëmbje është me ne.

Në datën 15 Janar ka ditëlindjen. Tek shtëpia ku jetoj në Pilur në çdo mendim dhe mejtim timin është me mua. Në çdo cep e kënd shfaqet ashtu siç qe, e stuhishme. Kjo poezi që po ju postoj është shkruajtur një vit pas qiellzimit të saj.

Guri i lotit

Atë mëngjez, kur u ndamë

Me një lot përcolle mua

Kur u ktheve, më s’u pamë

Syri nga dera t’u shua

Loti i ngrirë qortonte mua

Shpirti i egër dhe i bukur

Iku në qetësi të sertë

Ashtu si stuhi e lodhur

Që mbi maja i çlodh retë!

Pyes lotin por s’më flet?

Nënë, o dhëmshuri tallaze!

O zjarri që trembej flaka!

A është e mundur për fare

Të të mbajë brenda balta?!

Nga loti që s’flet u plaka!

Kam ca kohë që guri i lotit

Gjoksin ma gjakosi brenda

Kur shoh portën e oborrit

E besoj që heshti Nëna!

Loti flet! Ma dëgjon zemra.

Do ta marr baltën mbi supe

Të më dalësh sipër tokës

Sikur dheu që u fute

Të jetë sa gjithë peshë e botës!

Të më dalësh tramundanë

Krahë për krahë me Babanë!

About Post Author