Kristo Çipa :Martohet me natën


Nga Kristo Çipa “Mjeshtër i Madh”

 (Baladë)

Vesë e hollë bie

Lan mendimet koha

Botë dashurie

Ftohej si lehona

Në brigje të dritës

Ku nata verbohet

Zemrat e dëshirës

Zunë e dashurohen

Djali lidh mëngjezet

Me lakun e syrit

Vajza gjithë rezet

I bën lëmsh tek gjiri

Mjegullën këmishë

E bën djalë pasioni

Vajza ngjyros sytë

Në ujrat e Jonit

Kur bashkë takohen

Dielli shkon e fshihet

Bota kuqëlohet

Vezë e pashkës ngjyhet

Livadhet dhe sheshet

Si dyshek i ngrohtë

Yjet që vet dehen

Jastëk nën kokë

Si kokër qershie

Ardhmëria duket

Tragjedia fshihet

Pajës në sënduqe

…………. ……………

Nëpër kreshmën e ringjalljes

Agjëron Prilli

Gjithë shënjtorët përreth paqes

Zgjojnë Krishtin

Margariti nën vesë

Pret Kalinën

Sikur do t’i marrë rrufesë

Vetëtimën

Shtegu fill e përcëllimë

Vetë nxihet

Eja ku je moj Kalinë

Si të rihet?!

Ra kambana e mesnatës

Zbret ringjallja

Drithërohet korri i psalmës

Si llambadha

Përtej kishës, buzë honit

Tret Kalina

Mbretërimi i zakonit

Bën çudira

Nëna eshtër e merakut

Qorton zëmrën

Pse ja thatë lulet zambakut

Vratë ëndrën?!

Si gjëmim i rëndë bore

Fjala thuhet

-Haro lodrat vajzërore

Do shkosh nuse!

……….. ………..

Si t’i shkosh ditët e hirta

Netët me zift e katran

Gur loti shkrihet mërzitja

Pastaj s’ka pritë që e mban

Kalinë shpirt trëndafiltë

Ta dëgjoj kujen e xhanit

Nga trishtimi u gërvishën

Sytë që mëngjezin hapnin

U bëre si vjeshtë e tretë

Ti që të kish zili dielli

Floku i gjatë në gërshetë

Të duket si litar ferri

Dhe baluket togje-togje

Si trëndelina në pajë

Vetëm hënën ke për shoqe

Ulet hallin të ta qajë

Të jep të verdhën e faqes

Erën rërë me thërmija

Po hallin e manushaqes

S’e qan dot as shën Mëria

Dhe Margariti i syrit

Tri herë shkrepi por nuk ndezi

Ëndrat që fati i lidhi

U tretën vesë mëngjezi

Orë e dasmës për lart morri

Ti zbret si kova në puse

Zëri i zakonit foli:

-Shko të diel bëhu nuse!

………….. ……………

Ky fustan i bardhë si bora në hone

Vet nga retë ka ardhë, të të marrë sonte

Ku do shkosh Kalinë, zogë bishtë larë

Pse zjarret mbërdhijnë, krushqit gëzim çarë?

Nuk shkelet mbi zemër për një dasëm qorre

Fati zbriti shtrembër, nuk ke faj,se zgjodhe

Dita faqe ligur po përton të zbresë

Ylli i aratisur në dasëm s’merr pjesë

Nisi këngë e çmëndur në zi me vetveten

Zogjtë janë trëmbur, janë friksuar detet

I dhëmb qeshja dritës, jeshillëku barit

Çarçafët e prikës i janë falë savanit

Vjen një dorë si kosë e ngre re në këmbë

Fjala mbrin në S.O.S.- Mbama lotin Nënë!

Derëbabe qofsh ëndër që s’e pata parë

Fatin kur je femër e ke qorr a çalë

Dasma shkon në udhë si bletë në koshere

Kënga vret në buzë, duket si përcjellje

Dasëm kaq memece s’kishte parë vëndi

Moj Kalinë e vetme, gjëmën kush ta bëri?

Dhëndi si qivuri ngre vetull sëpatën

Nusja cipull nuri, martohet me natën

Nata si hata, ndalon të kalojë

Një cip mjegull ra, dasmën ta mbulojë

Në dolli dasmorësh u deh vet rakia

Nëpër tepsi zorrësh zgjohet marrëzia

Përtej nuse zeza bluan serë në mëndje

U burgos hareja në hapsana zëmre

Ku po shkon Kalinë me gërshet të mpleksur

Poshtë honi greminë, lart yje të vdekur

Ç’farë pret me gërshërë, gërshetin a jetën?

Hëna e pabërë e di të vërtetën

Dy pashë gërshetë për qafën e hollë

Ëngjejt vijnë të zbehtë të vënë kurorë

Shtrati i amanetit në vajin e qyqes

Kalina ku fjeti?- Në degën e ilqes

Nusja vallëzonte valle tragjedinë

Si xhindja në hone e vetmja Kalinë

Nëna-O ju o qeveritarë

Pse nuk ja prisni litarë

Me gërshetin është varë

Era tund vello fustanë*

*- Kjo baladë mbështet mbi një ngjarje reale. Pas njoftimit për gjetjen e vajzës së varur në pemë, xhandarët shkojnë në vendngjarje, por prisnin ardhjen e prokurorit për të konstatuar vdekjen dhe më pas ta ulnin vajzën nga litari. Nëna e që u njoftua dhe erdhi, nuk duroi dot të shihte vajzën që lëkundej në litar ndaj ju kthye xhandarëve me këto fjalë. T.M.

Kristo Çipa :Martohet me natën:

Nga Kristo Çipa “Mjeshtër i Madh”

 (Baladë)

Vesë e hollë bie

Lan mendimet koha

Botë dashurie

Ftohej si lehona

Në brigje të dritës

Ku nata verbohet

Zemrat e dëshirës

Zunë e dashurohen

Djali lidh mëngjezet

Me lakun e syrit

Vajza gjithë rezet

I bën lëmsh tek gjiri

Mjegullën këmishë

E bën djalë pasioni

Vajza ngjyros sytë

Në ujrat e Jonit

Kur bashkë takohen

Dielli shkon e fshihet

Bota kuqëlohet

Vezë e pashkës ngjyhet

Livadhet dhe sheshet

Si dyshek i ngrohtë

Yjet që vet dehen

Jastëk nën kokë

Si kokër qershie

Ardhmëria duket

Tragjedia fshihet

Pajës në sënduqe

…………. ……………

Nëpër kreshmën e ringjalljes

Agjëron Prilli

Gjithë shënjtorët përreth paqes

Zgjojnë Krishtin

Margariti nën vesë

Pret Kalinën

Sikur do t’i marrë rrufesë

Vetëtimën

Shtegu fill e përcëllimë

Vetë nxihet

Eja ku je moj Kalinë

Si të rihet?!

Ra kambana e mesnatës

Zbret ringjallja

Drithërohet korri i psalmës

Si llambadha

Përtej kishës, buzë honit

Tret Kalina

Mbretërimi i zakonit

Bën çudira

Nëna eshtër e merakut

Qorton zëmrën

Pse ja thatë lulet zambakut

Vratë ëndrën?!

Si gjëmim i rëndë bore

Fjala thuhet

-Haro lodrat vajzërore

Do shkosh nuse!

……….. ………..

Si t’i shkosh ditët e hirta

Netët me zift e katran

Gur loti shkrihet mërzitja

Pastaj s’ka pritë që e mban

Kalinë shpirt trëndafiltë

Ta dëgjoj kujen e xhanit

Nga trishtimi u gërvishën

Sytë që mëngjezin hapnin

U bëre si vjeshtë e tretë

Ti që të kish zili dielli

Floku i gjatë në gërshetë

Të duket si litar ferri

Dhe baluket togje-togje

Si trëndelina në pajë

Vetëm hënën ke për shoqe

Ulet hallin të ta qajë

Të jep të verdhën e faqes

Erën rërë me thërmija

Po hallin e manushaqes

S’e qan dot as shën Mëria

Dhe Margariti i syrit

Tri herë shkrepi por nuk ndezi

Ëndrat që fati i lidhi

U tretën vesë mëngjezi

Orë e dasmës për lart morri

Ti zbret si kova në puse

Zëri i zakonit foli:

-Shko të diel bëhu nuse!

………….. ……………

Ky fustan i bardhë si bora në hone

Vet nga retë ka ardhë, të të marrë sonte

Ku do shkosh Kalinë, zogë bishtë larë

Pse zjarret mbërdhijnë, krushqit gëzim çarë?

Nuk shkelet mbi zemër për një dasëm qorre

Fati zbriti shtrembër, nuk ke faj,se zgjodhe

Dita faqe ligur po përton të zbresë

Ylli i aratisur në dasëm s’merr pjesë

Nisi këngë e çmëndur në zi me vetveten

Zogjtë janë trëmbur, janë friksuar detet

I dhëmb qeshja dritës, jeshillëku barit

Çarçafët e prikës i janë falë savanit

Vjen një dorë si kosë e ngre re në këmbë

Fjala mbrin në S.O.S.- Mbama lotin Nënë!

Derëbabe qofsh ëndër që s’e pata parë

Fatin kur je femër e ke qorr a çalë

Dasma shkon në udhë si bletë në koshere

Kënga vret në buzë, duket si përcjellje

Dasëm kaq memece s’kishte parë vëndi

Moj Kalinë e vetme, gjëmën kush ta bëri?

Dhëndi si qivuri ngre vetull sëpatën

Nusja cipull nuri, martohet me natën

Nata si hata, ndalon të kalojë

Një cip mjegull ra, dasmën ta mbulojë

Në dolli dasmorësh u deh vet rakia

Nëpër tepsi zorrësh zgjohet marrëzia

Përtej nuse zeza bluan serë në mëndje

U burgos hareja në hapsana zëmre

Ku po shkon Kalinë me gërshet të mpleksur

Poshtë honi greminë, lart yje të vdekur

Ç’farë pret me gërshërë, gërshetin a jetën?

Hëna e pabërë e di të vërtetën

Dy pashë gërshetë për qafën e hollë

Ëngjejt vijnë të zbehtë të vënë kurorë

Shtrati i amanetit në vajin e qyqes

Kalina ku fjeti?- Në degën e ilqes

Nusja vallëzonte valle tragjedinë

Si xhindja në hone e vetmja Kalinë

Nëna-O ju o qeveritarë

Pse nuk ja prisni litarë

Me gërshetin është varë

Era tund vello fustanë*

*- Kjo baladë mbështet mbi një ngjarje reale. Pas njoftimit për gjetjen e vajzës së varur në pemë, xhandarët shkojnë në vendngjarje, por prisnin ardhjen e prokurorit për të konstatuar vdekjen dhe më pas ta ulnin vajzën nga litari. Nëna e që u njoftua dhe erdhi, nuk duroi dot të shihte vajzën që lëkundej në litar ndaj ju kthye xhandarëve me këto fjalë. T.M.

About Post Author