Mark Gjetja
Kur buzéqeshé dashuria.
Buzéqeshé uné, buzéqeshé ti,
dhe trëndafilat né méngjes,
qielli lart né kaltérsi ,
Sa heré frynte eré e vjeshtés,
thellénxat dalin ndér livadhe,
mé buzéqeshé dhe prag i derés,
kur i shoh si hedhin valle.
Ende lulet nuk jané zbehur,
néper fusha mbledhé nektarin,
jehojnè zéra rrugéve te jetes,
me cilin fllad té percjellé mallin.
Mé pélqen dhe deti shumé,
réré e ngrohtë kur té shkelé kémba,
zhurmé e dallgéve pa fund,
kur zéri yt jehon si kénga.
Mé pelqejnè ngjyrat e vjeshtes,
dhe kur era fishkéllen,
mé pélqen freski e bjeshkes,
kur livadheve ti kércen.
Mé pélqen dhe qielli i kethjellet,
kur ylberi del mbi mal,
mé pelqen dhe naté e erret ,
kur né éndérra vjen ngadalë.
Mé pélqen dhe dashuria,
kur eshté femra e sinqerté,
mé pelqen dhe bukuria,
kur mbi té ndriçojné dhe qiejté.
