Larg e afër-Donike Rrethej


Kan me urrye ecjen tande e krenarinë,

çka ishe ,çka je e çka ata kan frigë,

dikush ka me t’dasht si t’vetmin motiv,

disa kan me t’ndjekë ,t’tjerët me t’dhanë thikë.

Kan me t’dhanë t’shtymen se je buzë greminës,

ndoshta nji dorë prej territ kur se pret,

me t’urrye kan prej forcës qi ke ,ata qi i druhen frigës,

e kan me t’drasht buzëqeshjen tande t’sinqert.

Kan me t’vra disa , edhe pa asnji motiv,

kan me u mundue me t’ulë ,me t’pshtye kan,

po n’rrugën tande afër ke me pasë ,

njerëz me zemër e shpirt t’pastër qi jetën kan me t’dhanë.

Pa asnji interes ,kan me t’dasht ,me tu ba sup,

me t’fut aty n’gjoks kur jeta kah me t’vra,

ke me pasë afër disa qi me dhimën tande kan me qeshë,

me t’marrë nëpër kamb se munden e ma….

Po ti , ti pra mos u tut , jeta asht kjo ,

afër tejet prej tanve ke me pasë miq e armiq aty,

disa kan me t’dasht pa asnji motiv,

e t’tjerë me tan forcën me t’urry.

Jeta t’nep me z’g’jedhë , nuk mban kend me hatër ,

( disa mbaji lerg e disa mbaji afër )!.