Laureta Petoshati :Ex voto nga Eugenio Montale –Nobelist


Ex voto nga Eugenio Montale –Nobelist

Ndodh
që afërsitë e shpirtit të mos arrijnë
gjestet dhe fjalët, por të mbeten
të përhapura përreth si një magnetizëm. Është e rrallë
por ndodh.

Ka të ngjarë
që të jetë e vërtetë vetëm largësia,
e vërtetë harresa, e vërtetë gjethja e tharë
më shumë se lastari i freskët. Kaq e diçka tjetër
mund të ndodhë ose të thuhet.

E kuptoj
vullnetin tënd kryeneç për të munguar gjithmonë
sepse kjo është mënyra e vetme, me të cilën shfaqet
magjia jote. Të panumërta dredhitë
që kam ndërmend.

Unë këmbëngul
të të kërkoj te fija e kashtës dhe kurrë
te pema me degët e shtrira, kurrë te plotësia, gjithmonë
në boshllëk: në atë që edhe turjelës
i bën ballë.

Ishte apo nuk ishte
vullneti i perëndive që mbrojnë
vatrën tënde të largët, të çuditshmet
kafshë shtëpiake me shumë shpirtra e forma;
ndoshta ishte ashtu siç më dukej
apo ndoshta jo.

Nuk e di
nëse mosekzistenca ime përmbush fatin tënd,
nëse e jotja mbush timin që grafullon,
nëse pafajësia është faj apo
gjendet në pragun e shpirtrave të tu mbrojtës. Sipas meje,
unë di gjithçka për ty, të gjitha
nuk i di fare.

P,S. “Ex voto” është shkurtim i shprehjes latine “ex voto suscepto,” që do të thotë “sipas premtimit të bërë”.

Përktheu nga origjinali në italisht:
Laureta Petoshati
Poesie scelte: EUGENIO MONTALE, Ex voto (Satura, Milano, Mondadori 1971).

Accade
che le affinità d’anima non giungano
ai gesti e alle parole ma rimangano
effuse come un magnetismo. È raro
ma accade.

Può darsi
che sia vera soltanto la lontananza,
vero l’oblio, vera la foglia secca
più del fresco germoglio. Tanto e altro
può darsi o dirsi.

Comprendo
la tua caparbia volontà di essere sempre assente
perché solo così si manifesta
la tua magia. Innumeri le astuzie
che intendo.

Insisto
nel ricercarti nel fuscello e mai
nell’albero spiegato, mai nel pieno, sempre
nel vuoto: in quello che anche al trapano
resiste.

Era o non era
la volontà dei numi che presidiano
il tuo lontano focolare, strani
multiformi multanimi animali domestici;
fors’era così come mi pareva
o non era.

Ignoro
se la mia inesistenza appaga il tuo destino,
se la tua colma il mio che ne trabocca,
se l’innocenza è una colpa oppure
si coglie sulla soglia dei tuoi lari. Di me,
di te tutto conosco, tutto
ignoro

About Post Author