Loti si rruzull drite


Albert Habazaj

-elegji për yllin e Vlorës, Avdurraman Meçe-

Tek shket, loti më bëhet rruzull drite

Për Duron tonë, që iku burrërisht,

Profili ballë Dinjitetit i ndritet

Dhe dy metër vend mori aq qetësisht.

Fisnik i qeshur ishte. Dhe mal. Dhe det.

Vlorës, tjetër si ai – zor t’i vijë,

Ç’bujar mirësie ishte në jetë

Dhe i bukur sa dituria e tij.

I sejtë qe ai njeri i ylltë?!

Kur dhe shkëmbinjtë ballë dallgësh treten,

Asnjë rrufe s’ia qorroi dot sytë,

Ai kishte bërë betim me veten…

Fatkeq për veten, fatmir për të tjerë,

S’pati motër, as vëlla, familje s’krijoi,

Gjer në amshim – me nënën e mjerë,

Ndoshta Duron Diogjeni kërkoi…

Avdurraman Meçe qe prill me borë

Ku përsosmëria gjet’ standard të ri,

Në tri principata – princ me kurorë:

N’ matematikë, informatikë, letërsi.

Në një tjetër botë hynim, kur flisnim

Me një gotë përpara për poezinë,

Po t’i shaje Dritëroin, sytë i nxinin

Dhe furtunë tjetër pasonte stuhinë…

Si ai, poet e shkrimtar shkrimartë

Nuk kam takuar shumë, sinqerisht!

Që e patëm në Vlorë, për ne qe fat,

Që na iku…, oh, ç’ më ka ardhur ligsht.

Vlorë, 15 tetor 2021

About Post Author