Lulezimin ma vranë-Besa Januzi-Rexhepi


Kam një shoqe këtu pranë,

Plagë të rënda me vete mban,

Në moshën njëmbdhjetë vjeçare,

Serbët djalin ia vranë.

Plagë e saj përherë gjakos,

Syri saj gjithherë loton,

Zemër vrar e shpirt zhuritur,

E kujton me lot e mall.

E vranë Lulzimin duke ikur

Nëna djalin nuk e pa,

E kërkon, por se gjen dot,

Humbi diku në këto trazira,

Nëna shkretë u largua,

Nga plumbat e ushtrisë gjakatare,

T’i shpëtoi tre fëmijët therë,

Koka i mbrti prapa, mos vallë,

po çfaqet Lulzimi.

Me tre fëmijë të tjerë,

Me lot në sy, duke ikur,

Ajo u vendos në kamp,

Qan për Lulzimin, djalin e saj.

Mbeti gjyshi duke e kërkuar,

Nëpër plumbat e armikut,

Kërkoi gjushi disa muaj,

Askund nuk mundi ta gjej.

Pas çlirimit të Kosovës

Ajo me familje u këthye në shtëpi.

Bashkë i tërë fshati,

Dolën Lulin ta jërkojnë,

E gjetën Lulin e pa jetë

E të pa varrosur, e idenfikoi nëna për mes rrobeve…!!!

Këtu ju ndal jeta ,

Këtu la frymën e fundit,

Këtu derdhi gjakun Lulzimi,

Këtu u shua një yll…!!!

Nëna mbeti pa fëmijë. e saj,

Banka në klasë mbeti e zbrazët,

Shokët e shoqet e kërkojnë,

Loja mbeti në gjysmë!

Emri i Lulzimit u skalit me shkronja të arta në Lapidar,

I varrosur bashkë me dëshmorët e lirisë në Llashticë!

Çizmja e okupatorit serb

Ku shkeli dogji e vrau,

Edhe lulet në livadhe u than,

Gjithçka duket e shkrumbuar!