Mbi lotët e detit-Kasam Shaqirvela


Kasam Shaqirvela

MBI LOTËT E DETITT

Dhe barka e vjetër pa lak

Mbi lotët e detit po tundet

Në pritje të lundërtarit plak

Që n’dremitje dëshirash përkundet

Ëndrrat i sheh për Atdhe

Si për Nish dhe More…

Si për Pirro e Skënderbe.

Mendimet i shkojnë aq larg

Sa atje përtej në horizont

Ku muzgu i vjen si një varg

Me imazhin që i del në front

I fanitet një yll në ardhje…

Bashkë me Agun e Bardhë

Nga gjiri nënës pjellëbardhë

Jepni musht të mos mardhë.

Kujton ata që vanë e s’u kthyen

Dhe gjurmët pas barkës që u fshinë

Pret ata që thanë se e dinë

Por asnjëherë më dritës s’u gdhinë

Se i përpinë dallgët e kohës.

S’u lanë as thërrime të trohës.

Historia që po na përsëritet…

Sa herë lind si një fëmijë i brishtë

Duhet nga ne vetë ajo të rritet

Që më, nga tjerët, të mos na pritet

Sepse, një familje që veç për bujë

I lë fëmijët e vet në dorë të huaj

Nuk mund të presë për vete zhvillim

Dhe breznia, gjithmonë, do t’i vuajë

A kombi do t’i shkojë në prapakthim!