Më besoni-Venetike Cako


Venetike Cako

Më besoni, u bëra shkëmb,

Dhe kur mi thyen, dor e këmb,

Mes stuhis, e fort qëndrova,

Su lëkunda, e as u gjunjëzova.

Shpirtit drit i dhash sa munda,

Dhe kur eca, nëpër ferra, nëpër gura,

Qiellin nxin, furtun hodhën mbi mua,

Kurr su m’poshta, e as u tunda.

Mē besoni, shkëmb u bëra,

Heshtjen time lash përpara,

Përkëdhelin diellit, veç kērkova,

Sa më larg, t’ligëve të qëndroja.

Ja ku jam, tani më e fort se kurr,

Lirin e humbur e gjej gjithkund,

Në këng e valle, kudo ndihem un,

Supeve dielli, dëborën më shkund.

Venetike Cako