MË FAL, O BIR!


VIKTORIA XHAKO

O bir!

Trungu im i vjetër, mbushur me milingona, pak nga pak po bëhet hi,

Dhe era hapësirave të hiçit do ta shpërndajë një ditë,

Duke fshirë nga kalendari i kohës ditët e mia të pluhurta.

Biri im!

Ti erdhe në jetë, kur ëndrrat e mia ishin akoma fëmijë,

Për t’i ndriçuar ato, si një rreze e pafajshme, por e shndritshme dhe e ngrohtë,

Për t’u dhënë atyre gjelbërimin e përhershëm dhe dorën për të ecur së bashku.

Mos harro, biri im!

Se si ne u rritëm të dy nën një hije të errët, që nuk dinte të buzëqeshte,

Që na trembi me të zezën brutale të saj, na zvogëloi e na ktheu sërish brenda mitrës,

Ku mbetëm dy embrione që mundimshëm do ta preknim diellin.

Më fal, o bir i shtrenjtë!

Që jetën tënde vetëm përgjysmë e mbusha me shkëndijëza dashurie zemre,

Që nuk ta tregova dot shtëpinë e bukur të përrallës së kaltër në mes të pyllit të jetës,

Që nuk të mësova të vërtetat e vërteta që sot na dhembin të dyve kaq shumë.

Që unë nuk arrita t’i mësoja për vete, e pastaj për ty!

Më fal, o bir!

E diel 10 mars 2013 ora 19:20

(ZHORZH SAND)

“TESTAMENTI” botuar në maj 2013

About Post Author