Më kujtohet,mes lotëve…Vladimir Bizhga


Vladimir Bizhga

Si një këngë e vjetër.

Qe vërshonte ugareve

Dhe shtynte malet me cfak

Si ne ëndrrat , e çartura te mija..

Ku kuajt hingëllin, pa cak.

të ditës, të natës.

Mbi blunë kobalt , te qiellit,

Me thëllëzat, isua labe fluturonte..

Heshtja, ka kapur peng historinë,

Ne muret e shembur , shtëpish,

Lajthit e pjekura, fëshfërin

Si një zjarr në zemrën time

Qe e vendosa, atje ne toke

Përjetësisht…

Për xha Habilin, për gjyshe Mecoviten.

Për xha Fuatin, teto Rreshken.Per Colon.

Për xha Vishon, per teto Penon..

Për xhaxha Dilaverin, teto Pellumen. Dhe gjithë Kaparijelasit, kudo qe jene, i puth me mall.

Lad bizhga@