Mendime për jetën-Gina Kapaj Xhaferaj


Dola në rrugë e ecja ngadalë e menduar

dielli sapo kishte lëshuar rrezet e tij

Një sqotë ngricë në gjithë tokën e borëruar

veshur trashë njerëzit dilnin nga shtëpitë

Qielli ishte i kthjelluar, por i ftohtë

Anës detit shkova të qetësohesha pak.

Më erdhi mendimi të shkruaja ndonjë shkronjë

Me dallgët flisja ngadalë dhe në celularë.

Për gjithë to që pashë isha si e hutuar

Për këtë jetë të trazuar dhe të shpejtë.

Ku ditënetët si zogj kanë fluturuar

Si lumi që natë e ditë në luginë rrjedh.

Asnjë s’ kthen kokën të shohë kë ka në krahë

Ku një i varfër të turret të të lypë pak cent

të mbledhë sado pak që mëngjesin të hajë

Ku dhjetra fëmijë të reckosur hipin në tren

Jemi bërë si ata robotë që dikur kishim dëgjuar

Të gjithë ikin, ikin me kaq shpejtësi

Në krahë kalojnë mijëra njerëz të vetmuar.

Kjo jetë që jetojmë është më shumë se çudi.

Brezi ynë nuk ngopej me bukë e me gjumë

Çfarë ndodhi në glob sikur nuk është e vërtetë.

Pse na iku buzëqeshja e ngrohtë e butë

Pse iku dashuria njerëzore mes nesh?

Që kur u fut pasuria s’ka më njerëz normalë

Iku ajo dashuria e bukur dhe e vërtetë

Nuk ka më fqinjë, shokë e sipatizantë

Trishtimi na ka mbuluar të gjithëve në jetë.