Miku me kollare-Petrit Qori


Miqësinë e vjetër e futa në dollap e vara te vendi i kravatës ,

lidha kollaren , bëra më lart , nuk isha më thjesht një vartës .

Bashkë me pozitën m’u shtuan dhe miqtë si kërrminjtë pas një vese në lëndinë ,

thashë ; – më në fund i arrita majat të kem dhe unë rëndësinë .

…. rrashë nga fiku , theva kurrizin e zura karrigen me rrota ,

më zuri trishtimi , më hipi ankthi e sytë më ngelën nga porta .

Prisja një zile , në derë një trokitje kur më parë s’kishin të pushuar ,

u zura ngusht , ngela pa fjalë kur më bujtën miqtë e harruar .

– por ja që miqësia nuk zihet kaq thjesht si të lidhësh e zgjidhësh një kollare ,

miqtë e vërtetë i njeh e provon në ditë të vështira e në halle .