Mimoza Eliona Osmani-Eja…


Eja…

Eja, po të presë me padurim,
sikurse Penelopa ,Odisenë,
ti, llavës time ndër fluturim,
rrëmbehi flakët, dhe bëjë Orfen..

Eja, e ndezur jam si flakë,
Si eshkë , që merr zjarr menjëherë,
e gjete ishullin Itakë,
e lëre mjegullën të bjerë…

Si det me valë zemëranija,
spirancën pret, deri në rrënjë,
me ylber , ngjyrat e tija ,
qëndismë shpirtit ,një shenjë…

Shkrijmë si lëpirëse, me buzë,
puthmë ,nga koka në këmbë,
orvatur drejt murit shpuzë,
të shpirtit ,qirinj pëllëmbë.

Eja, të digjemi, si thëngjilli bashkë,
si kashta e kallëzës, në arë,
e imja buzë, tharë si bujashkë,
tëndja ,barut tek vë zjarr..

Eja ,të presë si perëndimin,
si hëna muzgun, natë për natë ,
me teleskop bëjë eksplorimin,
Teksa më ngjit qiellit të shtatë…

About Post Author