Mimoza Xhaxhaj-Vajza gjethe artë ….. !


Mimoza Xhaxhaj

Vajza gjethe arte ….. !
*
… Me terhiqte gjithmon ajo pjese e Qytetit ne vjeshte , atje te Parku i madh e peme shume . Sa kaloje pjesen e shatervanit , ku derdhnin uje kater delfin te medhenj , vinin ca gemusha te dendura e ne kete kohe vjeshte , formonin me ngjyrat e shumta nje mbrekulli me vete . Ne mes tyre ishte nje pellg e mbi te nje ure e vogel druri qe vinte ne forme harku . Mahniteshe ngado hidhje syte . Pas saj ngrihej nje fron , rrethuar nga statuja dhe nje kube e zbukuruar , ku ne vere jepnin cfaqje … aty zbriste Shekspiri , Puccini , Mozarti si dhe pena e zjarrte e poezise Gjermane … Goethe , etj …dhe kur shihje perpara , cfaqej nje bukuri e pa pershkueshme me ngjyrat e perflakura qe ta ndiznin edhe me shume fantazine . Ishte vendi ku kaloja me te shumten e kohes .
Nga aty ku isha degjoj nje te qeshur te lehte dhe kercitjen e gjetheve te thata sikur po thyeje arra . Kur ktheva koken , mes drureve ca rreze dielli , si prozhektore ne skena teatri , derdheshin mbi nje vajze floke arte qe luate me gjethet . I mblidhte ne grushte dhe i hidhte mbi vete , me fytyren qe i shkelqente nga e qeshura e nen rreflektimin e rrezeve te diellit dukej hyjnizuar , si nje xhind i bukur .
… Dhe gjethet qe vazhdonin te binin me ngjyrat ne perflakjen rrezellitese , dukej sikur e kurorezonin . Per nje moment mu duk si enderr . Pa kuptuar , si ne hipnoze isha ngritur e po i afrohesha ngadale , pa e prishur kete moment kaq te magjishem .
Vajza u kthye rrembimthi , si duket nga kercitja e gjetheve te thata nen kembe . Ngriu ne vend duke shkermoqur nje gjethe qe mbante ne dore , degjohej nje zhurme si kercitje eshtrash .
S´vonoj shume , Era qe sa po filloj , i ngrite gjethet e i sillte rrotull si ne nje valle . Ne mbetur perballe , sikur zbironim njeri tjetrit pa thene nje fjale . Se di sa ndenjem ashtu te nguruar , vertet vajza me dukej si nje statuje .
Na permendi nje shi i befte kokerr madh qe sa vinte shtohej . Shikonim hutuar , e asnjeri s´levizte . U kthjellova , e kapa nga krahu dhe e terhoqa pas nje peme . Mire shiu , po s´na linte dhe era . Nje ere e harbuar ku na perplaste gjethet e lagura , qe na ngjiteshin si tatuazhe fytyres .
Kur po e shihja ashtu lagur , me gjethet ngjitur fytyres … se di , po mu duk si nje peme e xhveshur ?
A ndoshta ma jepte ate ndjesi , se po dridhej si nje purteke e thate , ndaj dhe ju afrova dhe me shume !
E rrethova pa e prekur , ta mbroja nga shiu , me duart mbeshtetur mbi peme .
Shikimin derdha ne oqeanin e pafund , te syve t´saj boje qielli . Frymarrja mu shpeshtua por vajza nga ky afrim i befte , filloj te dridhej dhe me shume . S´durova , i dhashe nje puthje te shpejte . Vajza rreshkiti rrufeshem dhe po ashtu fluturoj .
Per nje moment mbeta ashtu me duar mbeshtetur , qesha me vete dhe se besoja gjithe ate qe sa ndodhi .
– Hemm … dhe mua , me mbajne per njeri te permbajtur .
Kur u ktheva , vajza ishte zhdukur .
Si mesova as emrin . Vec nje gje e di mire , fytyra e saj s´do me zhdukej nga memoria .
Po capitesha plogesht , as shiun qe ishte shtuar , se ndieja . Ashtu si i mpire , rregjistroja ne tru cdo tipar te saj .
* * * * *
Kaluan kohe por vajzen dhe pse shpesh dilja ne park , se kam pare .
Sa here rigonte e gjethet shtronte vjeshta , me kujtohej ajo vajze sy kalter e me floke te arta .
Tani se zhvishja , ne imagjinate si atehere por me me t´bukurat ngjyra te vjeshtes , pikturuar ne nje flete , e kisha .
– Emrin ja vura : “Vajza gjethe arte ” se vertet e arte ishte dhe gjethja qe ne fytyre , i ishte ngjitur …
* * * * *
Sa kishte hyre Vjeshta , po dielli s´po donte te dorezohej .
Me kishin emeruar mesues ne shkollen e Arteve , menjehere sa mbarova studimet .
Ne kanavac kisha vendosur portretin , mbuluar me nje cope te holle . Pasi kishin hyre te gjithe nxenesit ne klase , u ngrita dhe u drejtova per tek kanavaci duke ju uruar mirseardhjen .
Nisa te flisja per temen qe do te pikturonin , lidhur dhe me vjeshten qe sa kishte trokitur .
… Dhe vazhdova … se di u thashe : – po femra me duket sikur e ka shpirtin ne sikron me stinet ? !
– Shperthyese , ere mire deri ne dehje , si Pranvera .
– Perveluese e nxehte si dhe Vera .
– Me perflakje dritheruse e shira Vjeshtore , qe ngjajne me lotet e nje gruaje .
– Dhe Dimri me debore sikur te mbeshtjell me pelerinen e ngrohte te nje gruaje te bukur .
Menjehere sa mbarova , me nje ndjenje triumfuese . terhoqa bezen e holle nga portreti . Sa doja tu flisja per pikturen , ku vertet i kisha dhene jete , kisha derdhur gjithe ngjyrat e shpirtit tim … kur degjoj nje uauu … dhe te gjithe kthyen kokat nga vajza , ulur afer dritares .
Kur c´te shikoj , ishte ajo …
– Ajo vajza e arte qe e kisha perjetsuar ne pavdeksi .
…Dhe aty ku ishte ulur i binin ca rreze dielli , ndaj dhe se kisha vene re .
Mu perserit e gjithe skena por me nje ndryshim , vajza dukej me e magjishme . Dukej , shume me e bukur , te mahniste .
Me pa me ca sy te zmalluar dhe mbetem te dy hutuar . Aty mesova qe quhej Arta . Ashtu si dhe ishte , e bukur si kjo vjeshte e Arte …
* * * * *
Me vajzen thurrja endrra cdo nate por ne pozicionin qe kisha , isha i detyruar te mbaja distance . Shkembenim shikime te her pas hereshme po pa shkembyer as nje fjale .
Vajza filloj te behej melankolike , sa nganjehere e humbte fare .
Kurse une , sa do mundohesha te permbahesha , me tradhetonte vetja … perfundoja duke e pare hutuar .
Ate dite kisha nje ore pushim ne mes te oreve dhe po zbrisja te pija dicka te kioska ne qoshe te shkolles .
U perballem ne vend pushimin e shkalleve me vajzen qe ishte duke nxituar te arrinte oren e mesimit te sa po filluar .
Po qendronim si atehere ne park perballe njeri tjetrit por s´zgjati shume , nje pike loti i rreshkiti vajzes , uli koken duke thene ze dredhur : Pse me bere te t´dashuroja ?
Thyeva , cdo rregull qe kisha vendosur me veten , e terhoqa prane dhe e shtrengova aq fort , sikur nxorra gjithe mallin e mbledhur . Ashtu perqafuar i thashe vetes , mos flisja ndonje fjale dhe e prishja gjithe magjine qe ndjeja .
Ky perqafim i ngrohte sikur na impresonoj te dyve e s´donim te shkiteshim . Ishte vajza ajo qe levizi e para . E lerova pak por pa e leshuar , po e shihja ne fytyre , dukej sikur pyeste a priste nje fjale nga une …
– Kur te mbarosh shkollen me prit i thashe dhe ashtu i cmendur si isha ne ate moment , e putha . Iku si atehere , pothuaj duke vrapuar por kuptohet , me nje ndryshim … e lumturuar … !
*
Mimoza Xhaxhaj Mane
Albania – Gjermani

About Post Author