Nën dritën e qiririt-Aferdita K. Selishtaj


Një letër të bardhë mora,

Dhe një lapës në dorë,

Nënë dritën e qiririt,

Unë nisa të shkruaj.

Thashë do shkruaj dy vargje,

Në këtë natë të qetë dhjetori,

Më shoqëronë veç drita e qiririt.

Se drita elektrike mungonte.

Nënë dritën e qiririt,

Kamë shkruar dikur,

Thashë se mos e harroja,

Po demokracia ma kujton gjithmon

Thonë se kemi ecur përpara,

Çdo gjë ka mbetur në vënd,

Korrupsioni ka arritur kulmin,

Dhe nuk i intereson as kujt

Para viteve shtatdhjet,

Kamë shkruar kështu,

Dritat erdhën në çdo vënd ,

Na erdhën e na hapën sytë.

Po nuk ishim të kënaqur,

Ju turrëm demokracisë,

E prishëm çfarë qe e ndërtuar,

Do ta bënin më mirë.

Populli ka vuajtur dhe do vuaj,

Nga burokracia në vend,

Shikojën interesin e tyre.

Dhe nuk u intereson më tejë

Shpresoj që vëndi të bëhet një ditë,

Dhe demokracia të përparojë,

Fshatrat me drita të ndriçojën ,

Dhe njerëzit të kthehen prapë.