Nëna-Gerta Bandilli


Gerta Bandilli

Pa nënën shtëpia është e ftohtë

Sidomos tani që bora shtroi kujtimet

Kur vija tek ajo një buzëqeshje

Ziente mbi sobë tok me çajin

Që për mua përgatiste

Dhe më tregonte për ditët që kalonin

Si gurët në tespiet e kohës

Dhe nuk pushonte së më prekurit duart

Thua në prekje më lexonte

Yt atë nuk ka qenë mirë mbrëmë

Tri herë u kollit në gjumë

Hollë je veshur, në këtë dimër të marrë

Dhe cigaren e pi dendur shumë

Dhe fliste pa pushim për të tjerë

Si mundet më pranë t’ju ishte

Veç për veten s’i dëgjova kurrë asnjë fjalë

Ku i dhimbte dhe ç hall kishte.

E ftohtë akull shtëpia pa nënën

Muret pikojnë nga çdo anë kujtime

Në dhomën e zjarrit një dritëz

Rri ndezur e më fton të shkoj

Janë sytë e nënës sime…