Nga e drejta që tu ndal


Elisabeta Gockaj I

Mengjesit që pa gdhirë mirë

Vashat shkojnin si pulbardha

Me nje cante varure në shpinë

Deri në gju cizmet e gjata.

Me shamin line të qendisur

Oje… oje… me temina

Nga gezimi syte ju ndrisnin

Sapo driten hidhte dita .

Njera tjetres ci tregonin

Për një ndjenjë të re të zgjuar

Që zemren jua përvelonte

I zgjonte që pa aguar !

Vesh me vesh… të mos dëgjonte !

Era që i përkëdhelte

Se ajo nuk do përtonte

T’jua conte ne vesh vëllezrve !

Faqet skuqur porsi molla

Sikur të ishin ne faj !

Sapo rrefenin “mekatin”

Se zemra rrihte për një djalë !

Vetëm sytë ju kishin folur!

Ndrojtja.. si linte me shume !

Në se fshati i dëgjonte

Turpin do t’ju conte vule !

Ato lanin… hekurosnin

Dhe pse cezem s’kish në fshat !

Krahë për krahë me djemtë punonin

Si burrë perdornin dhe lopatën !

Qe kur lindën pikoj loti !

Se nëna…. kerkonte djal !

Ah moj nënë që nuk mësove

Nga e drejta që tu ndal !

About Post Author