Një dhimbje që s’flet!-Laureta Malaj


O vëlla im sa shumë po më mungon ,

plaga ngelet hapur kur një shpirtë rënkon .

U rritëm jetim të vegjël ishim fare ,

mami shkoi në qiell ,ah kjo jetë barbare .

Në çdo pikë loti ,kujtimet mbajnë të ndezur ,

shpirti mbetet dritë ,që s’shuhet asnjëherë.

Dhe kjo heshja zemrën ,thellë e ka pushtuar,

dhe s’ka mundur dot ,të mbetet pa u shuar .

Dhimbja mbetet gjallë ,si flakë që s’shuhet kurrë .

Kujtimet ngrohin zemrën ,po shpirti ngelet gur .

Ndërsa lotët bien ,në kopshtin tim të mekur .

Mallin dot se shuajnë ,sepse ti ke vdekur .

Si një yll ndriçon në qiellin e zemrës time .

Errësirë e natës ma hap k’të plagën time .

Por ti sa herë vjen me engjejt më shikon ,

më thua të mos qaj ,se do më mbrosh gjithmonë.