Një ditë me shi-Albert Hitollari


Albert Hitollari

Një ditë me shi

Ajo ish në dritare

               atë mëngjes me shi,

pikat që rrëshqisnin

                mbi xham duke vështruar!

 Pas pak dikush nën streh

                në rrugën për karshi,

nën tingujt e kitarës 

                 nisi për t’kënduar!

                  *

Kish kohë që atë këngë

                  më se kishte dëgjuar,

ndaj më pas kujtesën

                  filloi të trazonte !

por shiu i dendur

                  që kishte filluar shtruar,

se la ta hap kanatën

                  e t’jetrin të shikonte!

                  *

Por s’ju duk ai 

                  ky kishte një tjetër zë,

që netëve posht ballkonit

                  asaj i këndonte!

Eh,sa kish kaluar

                  që se kishte parë atë,

por vargjet e asaj kënge

                  nuk mund ti harronte!

                  *

Të nesërmen doli herrët

                  për punë si gjithnjë,

dhe mori trotuarin

                  me hapa të nxituar!

Tek ecte e menduar

                  prap ju kujtua ai,

me tingujt  e kitarës

                  që e kishte zgjuar!

                  *

Dhe shumë ditë  më pas 

                   në ballkon qëndroi ,

me vështrimin nga rruga

                   fort e pezmatuar!

Por burrin me kitarë

                   më nuk e shikoi ,

me vargjet e këngës 

                   që e kishte lënduar!

                   *

Mengjesi i një të diele

                   u gëdhi me një ves shi,

në atë vend e pa atë

                   posht strehës të ulur!

nën tingujt e kitarës

                   ai nisi përsëri,

dhe pse ishte i tëri

                    i lagur ,i qullur!

                    *

Kureshtja ,padurimi

                    filloi ta ngacmojë,

nxitimthi zbriti shkallët,

                   dhe shkoi tek ai!

në drithërim t’panjohurit    

                    i tha që ti tregojë,

pse dilte të këndonte

                    sa her në ditë me shi?!

                    *

K’to vargje tha ai

                    i shkroi një miku im,

të cilin anës detit

                    e gjetën të pajetë!

Aty fare pran tij

                   kish lënë dhe një dorshkrim,

ca fjalë e porosi

                    por dhe një amanet!

                    *

Ndaj unë dal me kitarë

                    sa herë kur bie shi,

dua ti mbaj premtimin 

                     të gjorit,atë breng!

E ç’farë të them më shumë

                     çe shtyu atë fatëzi,

por di që kish një dhimbje

                      për diçka mbetur peng!

                      *

Pas lotëve të asaj 

                      ai diçka kuptoi,

ndaj në kureshtje e pyet

                      a e njihte atë njeri?!

Por ajo e ngashëryer 

                      si foli ,por kujtoi

atë takim të fundit 

                      me një ditë me shi !