Një thënie nga koha


Elisabeta Gockaj

Sa here me ka “mashtruar” ky shpirte

Kur I prekur para me shfaqet !

Sa sheh dike duke u mbyte

Zhytet pa ment ne fund te oqeanit !

Ndoshta…. hilet k’saj bote s’ja di !

“Ne I afrohesh te mbyturit thone te mbyt “

Ndaj shpesh ka provuar dhembjen ne gji

Kur zhgenjimi si trofe e ka ngrite !

As’kush s’ja pa lotet…. as une s’ja pash !

Vec dhimbjen percolli ne zemer

K’saj dhimbje qe kurre s’ju gjend nje ilac

E te bene fajtor ne shpeton te tjeret !

Sa here mendoj ….ku gabova ? !

Perse te mare k’te shperblim !

Kujtoj….. nje thenie nga koha

Kush qerata beri mire…. gjeti mire !

Perseri ….as pak nuk pendohem

Ky gjak qe me zijen nder vene

Tregon …se s’me mundi dot koha

As njerzit e saj te pa denje.

About Post Author