Njeriu “klik” i shekullit diçital-Petraq Pali


Për herë them atë që nuk munda të kem thënë

Sic nuk ndahesha dot i hypnotizuar nga Ylberi

Në vathë të perëndise vozit si reze e zbetë dielli

Në të gjithë universin e gënjeshtert të gjithësisë.

Erdha tek ti nga një magji e kohës të çmëndur diçitale

Nëpër valet e mistershme,misterioze të asaj endrre rrebele

I etur për mirësinë e bardhësinë tuaj shpirtërore fizike e mistike

Duke Ju drejtuar e lutur perëndisë të mos ketë ndërprerje valëve.

Munda të them atë që kurrë nuk mund ta thoshja pa më nxitur ëndrra

Me gjithëse shpirti kishte kohë ndezur prrushëruar në thëngjij të ndezur mbi hi

Habitem dhe vetë sa kam pritur,ëndëruar e duruar

Sa valet dicitale me rezet “rondgen” më bënin skaner mbi gji.

Të menduarat e të pathënave u skanuan në miliona e miliarda qeliza

Nga to çdo qelizë zberthehej në biliona e triliona mikro“atome”

Nuk e besoja se nga të pa thënat e thëna në kohën e ksaja ngrohje globale

Mes mua e teje të pa thënat e thëna e të thëna do ti quajmë të dy bomba.

Prandaj sot mu paralizua goja dhe një fjalë të thenë se them dot

Se pasqyra e shpirtit u bë si suprinë deti ku valet kthehen në dallgë mbi shkëmb

Te pa thënat e të thënat e mia ngjanë si lumej të rrëmbyeshëm e të pa shtershëm mbi det

Ne si dy electronë të lirë nga gravitacioni dashurisë përshendesim cdo darkë njëri tjetrin në Iternet.

Ti “Klikon”

Unë “Klikoj”.

Ai_Ajo “Klikojnë”

Gjithësia e gjithë “Klikon”.

Mbi tastjerë

Njeriu “Klik” i shekullit diçital.

Njeriu “Klik” i shekullit diçital.pJp