Njerka-Afroviti Ilo Miçalliu


NJERKA

Bukuri sipërfaqësore.

Bukuri e akullt.

Bukuri mizore.

gjitha bukuritë i lufton hapur.

Sfidon Afërditë.

Sfidon Helenë.

Si koka e Meduzës me gjarpërinjtë,

i shndërron “armiket” në mermerë!

Diku,në një cep të botës,

filloi të rrihte një zemër e bukur.

Çelësat e rinisë ia vodhi kohës.

Dhuratë ua bëri njerëzve të humbur.

Ndriçonte.

Dielli merrte dritë prej saj.

Ngrohtësi çlironte.

Dielli sa s’avullonte prej saj!

Njerka,vibroi nga kjo forcë.

Erdhi e u tulat brenda refleksit të saj.

Dyllë e verdhë,pasqyrën bëri copë.

Ulëriti me qindra xhinde bashkë,si e marrë!

Mblodhi gjithë terret e magjitë e zeza.

U shndërrua në dallgë e tërbuar.

U turr si skifter me kthetra.

Zemrën e bukur,në gur,për ta shndërruar.

“Ç’bëj kështu?!

Me veten time po luftoj?!

Jam vetëm unë këtu!

Ku shkoi ajo shëmtaraqja?!Ku avulloi?!”

Zemra e bukur,

në kraharorin e njerkës ish futur.

Një bukuri të re i fali.

Largoi hijet!Kohën e acartë ndali!

SHPIRTIN ngjalli!