Nurie Baduni-Muzgjet e Jonit


Nurie Baduni

MUZGJET E JONIT

Muzgjet e Jonit,
Zhurmojnë mes dallgëve,
E zërave të largët.

Krihen valët shkëmbinjve,
Errësirën duke pritur,
Veshur dritë hëne e dallgë zhuritur.

Vashat përballë,
Karrshillëk ju bëjnë,
Djemve përqafuar belit shtrënguar.

Muzgjet e kuqërremta,
Vallzojnë hapësirave të blerta.
Hapësirave të bardha,
E atyre të qelqta,
Ngarkuar me mallet,
Me dertet e hallet.

Njerëzit e ditët mes tyre ngatërruar,
Qajnë, qeshin e përqeshin,
Valë e lotë veshin.

Muzgjet e Jonit,
Brigjeve të Konispolit,
Qenieve e gurëve kridhen e vidhen,
Larg tyre përdridhen.

Brigje të heshtura në muzgje,
Magji e natyrës,
E malit e rrëpirës,
Fushës e rrugës qeshin e vallzojnë.

Muzgjet rozë
Si djemtë në moshë,
Kapur rrinë me dritëhijet përdore,
Për qafe e belholle.

Muzgjet, eh muzgjet e Jonit,
Jonës e Erjonit, filizave të detit,
Me emrin e mbretit,,,

Muzgjet e vendlindjes,
Nata edhe agu,
Dielli, yjet edhe Hëna
Me Jonin rrinë te pragu…

Joni im.
Me vesë më lage,
Me lot malli më mbarse,
Kurrë dot su puthëm,
Kurrë dot su zhveshëm,
Kurre nuk u prekëm,,,
Të virgjër mbetëm.

About Post Author