Odhisseas Elytis:Ε Portokalta-Shqipëroi:Lefter Shomo


Ε PORTOKALTA

( ΠΟΡΤΟΚΑΛΕΝΙΑ)

Lëngu qiellor atë aq shumë e ka dehur

Sa kokën e saj ktheu dhe ka pranuar të bëhet ngadalë- ngadalë

vogelushe Portokalta.

Aty ku shtatë qiejt ëmbëlndriçonin

plot shkëlqim

Sikur kristalet nga një zjarr i madh

prekeshin

Si vetëtinë bishtat e dallëndysheve,

u shastisën përsipër edhe engjëjt

dhe vajzëria përposh.

Lart dhe lejlekët ndjenë shasti,

bile pallonjtë poshtë u grumbulluan të gjithë bashkë, e panë të gjithë , njëzëri thërrisnin; e Portokalta!

Dehet akrepi dhe hardhia,

dehet e gjithë bota

Veçse ai pickimi i ditës dhimbjen

nuk e lëshon,

E thotë xhuxhja laureshë mes

krimbzave brenda

E thotë dhe pulsi i ujit

në çastet flori,

Dhe buza e sipërme ia thotë Veriut

të Mirë :

Çohu vogëlushe, ti vogëlushe

Portokalta,

Ashtu si puthja ti të njeh,

asnjëri nuk të njihka

As Zoti i buzëqeshur nuk të njeh,

që duarhapët, mes flakërrueses

karshidjellësi,

Mes tridhidhjetëedy erërash

të shfaq zhveshur.

Shqipëroi : Lefter Shomo

About Post Author