Pak vargje për vilën-Rrahim Billa


Këto pak vargje , që sot nisa të shkruaj

Për Vilën , fshatin ku linda e u rrita

Si gurë të çmuar , prej kohësh i ruaj

t’i sjell sot tek ju , këtë ditë prita

I kujtoj ato vite e malli më djeg

Të pashlyera janë ato…sigurisht

Në kujtesë çdo rrugë , kodrinë e shteg

E poezia mori udhë lehtësisht

I egër është dimri në ato vise

Mund të përballesh me tufane e stuhi

Megjithatë ato pamje mahnitëse

Një dimër i egër ti ofron , me aq magji

Të egra e të frikshme , si skëterrë

Janë tufanet , ndonjê rast.. në këtë fshat

Vezullime bardhësie… ndonjëherë

Që për të thurur poezi , të sjellin fat

Kur vendi mbushet me lule në pranverë

Kur lule qelin mollët, dardhat…qershitë

I vdekuri do të ngjallej dhe një herë

Mes lulesh të jetojë dhe ndonjë ditë

Jetë fshati , dimrit ndoshta e vështirë

Por me njerëz aq fisnikë , që i ka Vila

Kurrë s’do të kërkoje , vend më të mirë

Se jeta , nuk është kopësht me trëndafila

Njerëz me zemër të madhe e me besë

Të zgjuar e të fortë , si prej stërralli

Kështu më janë skalitur në kujtesë

Ndaj i kujtoj gjithnjë, se më djeg malli

Tetor , 2010

Rrahim Billa / Albania

Shk. nga libri ” Thërrime diamanti “