Penda e pëllumbit-Remzie Raci Rexhbogaj


Me pendën e pëllumbit të plagosur

Shpreha tingullin e jetës se vrarë

Për kohën e trishtuar

ishte e rëndë në çdo çast

E ne çdo aspekt

Ku çdo gjë digjej për rreth

E ne shpresonim për ditë të bardhë

Se në vendlindje do kthehem shpejt

Eh,sa shumë gjak u derdh në këtë tokë

Të gjithë ngado që jemi

Në çdo anë

Kurrë atdheun bosh s`do ta lëmë

Thell në rrjetën e merëzisë shënoj

Për ëndrra të thyera

Që i mbeten gjithë rinisë

E në heshtjen e shpirtit të përmalluar

Si kujtim të dhembjes e ruajmë

Ndër dhëmb fjalë të mallkuar

Vendin tuaj përse e shkatërruat

Përse ju verboj lakmia

Formuat mjegulla të djallëzimit

Paftyrësi e të pa vlerë

Përse s’menduat për atdheun

Vendin tuaj e bëtë të mjerë

Që të mos sheh dritë asnjëherë

Vetëdijsohuni sa s`është bërë vonë

Gjaku i të rënëve do të ju mallkoj

Rinisë kusht me i mundësue

Në vendlindje me jetue

Se çdo shtet që gëzon liri

Është i vdekur pa rini.