Për Gjalicën-Rrahim Billa


Ç’ke Gjalica ime , pse je e mërzitur

Ti ke pasë shkëlqim , si ylber ke ndritur

Dukesh si e lodhur , a mos je sëmurë

Kaq të zbehtë si sot , s’të kam parë kurrë

– Shekujt rrodhën – shkuan , e aspak s’më

mplakën

Një përbindësh erdhi , në rrëzë më vu flakën

Vuajta sa s’ka më , po kujt t’i ankohesh

Lufta do qëndresë , ndryshe turpërohesh

Përbindësh si ky , kurrë nuk ishte parë

Re të zeza helmi , vinin shtruar , zvarrë

Ma helmuan gjakun , edhe mushkëritë

Gjersa ky përbindësh , kish ngordhur një ditë

Erdhi ajo ditë … Sa e kishim pritur

Por ndjehem e lodhur , kjo më ka mërzitur…

– Veçse kot mërzitesh , dita vjen shumë shpejt

Historitë me helme , do t’i harrosh krejt

Do të rriten pyjet , si dikur harlisur

Shkëlqim do të marrësh , s’do jesh e braktisur

Ngjyrat si ylberi , plot dritë e plot nur

Siç ke qënë gjithnjë , siç ke qënë dikur.

Maj , 2012

Shkëputur nga libri ” Thërrime Diamanti “