Përballë kohëve


Rrahim Sadiku

Vjen papritur heshtje e gjatë e kohëve

e unë sikur ende besoj përrallat e bukura

të përhiturën borëbardhën zanat

kujtoj se më marrin fluturimit vitet e pambarim

madje besoj edhe pavdekësinë.

Ditët më përballin vetëm me të panjohura

për mallin nuk kam fuqi të heshtë

kam fuqi të bërtas të dridh kupën e qiellit

duke mbajtur në duar gotën e thyer të besimit

kam pirë nga ajo pa iu rrëfyer as vetes

kotësisë i kam ngrehur dolli pa fund.

Kam hyrë në një derë që hapet vetëm nga lotët

madhështinë duke kërkuar kam prekur zbrazëtinë

doli se kohë e shtegëtimeve më të ka vjedhur shikimin

mendjen ma ka mbushur me fjalë në erë

gotat e kristalta s’qenkan as xham i thjeshtë

mjaftojnë të pi përsëri e përsëri pikëllimin.

About Post Author