Pirro Minella Millona:” Nuk e kam harruar gërshetin tënd, aq bukur thurur…!!!”


Pirro Minella Millona

Nuk e kam harruar gërshetin tënd, aq bukur thurur…!!!”

…..Përsëri u përballem rastësisht si dikur, një dite ne ish-rrugicën tone. Kishe ndryshuar shume.
Por me shume me ra ne sy mungesa e gërshetit tënd, qe ne çunave na linte pa fryme dikur.
U takuam si miq te vjetër, pyetem shume njeri tjetrin.
E para pyetje ishte ishte:
-Mos, te qenka tretur gërsheti gjate viteve.
Ule kokën e bukur dhe the pak fare, pak:
-Gërsheti u tret me rininë e pare.
E mban mend sa here kaloje këtej për te shkuar ne pune ne mëngjeset e qytetit tim, gërsheti yt luante me supet e tua, here nga e majta here nga e djathta.
Sa qejf kisha te te vija pas dhe e kaloja atë cope rruge, duke luajtur dhe unë me gërshetin tënd te praruar.
E ndjeje, qe shikimi im ishte përqendruar i teri tek gërsheti dhe me një “bezdi” te këndshme, dhe ashtu rastësisht e merrje dhe e lëshoje ne gji.
E dije qe nuk mund te ta shikoja me..
Ktheje kokën, vështrimi yt me fliste:
“Po tani cfare do te shikosh”- dhe nxitoje hapat.
U be si rituale, kjo mënyrë komunikimi me ty.
Por një dite te pame te shoqëruar me një djalosh i panjohur për ne.
Çunave nuk u erdhi mire qe ti nuk zgjodhe ndonjë prej nesh, por i lumturi ishte ai i panjohuri, qe te kishte “rrëmbyer” zemrën dhe shpirtin tënd.
Dhe kështu humbe nga rrugica e jone. Destinacioni yt kishte marre drejtim tjetër.
Bashke me ty ne humbëm gërshetin tënd te praruar.
Dhe ja me thua, qe e humbe me rininë e pare.
E kuptoj nuk je me me “cunin” e panjohur.
Jeta jote ka marre drejtim tjetër.
Jeton diku larg nga ne, ne nje shtet ku ke ngritur, tashme me dike tjetër familjen tende.
Por unë do te te mbaj mend per atë gërshetin e praruar.
Ishte simboli i rrugicës tone…..
…Qeshe, me dhe dorën dhe u largove, ashtu si dikur e qete me hap te lehte.
Por edhe unë u lehtësova e nxora mallin e kujtimit te gërshetit te praruar…

Pirro Minella Millona:” Nuk e kam harruar gërshetin tënd, aq bukur thurur…!!!”

…..Përsëri u përballem rastësisht si dikur, një dite ne ish-rrugicën tone. Kishe ndryshuar shume.
Por me shume me ra ne sy mungesa e gërshetit tënd, qe ne çunave na linte pa fryme dikur.
U takuam si miq te vjetër, pyetem shume njeri tjetrin.
E para pyetje ishte ishte:
-Mos, te qenka tretur gërsheti gjate viteve.
Ule kokën e bukur dhe the pak fare, pak:
-Gërsheti u tret me rininë e pare.
E mban mend sa here kaloje këtej për te shkuar ne pune ne mëngjeset e qytetit tim, gërsheti yt luante me supet e tua, here nga e majta here nga e djathta.
Sa qejf kisha te te vija pas dhe e kaloja atë cope rruge, duke luajtur dhe unë me gërshetin tënd te praruar.
E ndjeje, qe shikimi im ishte përqendruar i teri tek gërsheti dhe me një “bezdi” te këndshme, dhe ashtu rastësisht e merrje dhe e lëshoje ne gji.
E dije qe nuk mund te ta shikoja me..
Ktheje kokën, vështrimi yt me fliste:
“Po tani cfare do te shikosh”- dhe nxitoje hapat.
U be si rituale, kjo mënyrë komunikimi me ty.
Por një dite te pame te shoqëruar me një djalosh i panjohur për ne.
Çunave nuk u erdhi mire qe ti nuk zgjodhe ndonjë prej nesh, por i lumturi ishte ai i panjohuri, qe te kishte “rrëmbyer” zemrën dhe shpirtin tënd.
Dhe kështu humbe nga rrugica e jone. Destinacioni yt kishte marre drejtim tjetër.
Bashke me ty ne humbëm gërshetin tënd te praruar.
Dhe ja me thua, qe e humbe me rininë e pare.
E kuptoj nuk je me me “cunin” e panjohur.
Jeta jote ka marre drejtim tjetër.
Jeton diku larg nga ne, ne nje shtet ku ke ngritur, tashme me dike tjetër familjen tende.
Por unë do te te mbaj mend per atë gërshetin e praruar.
Ishte simboli i rrugicës tone…..
…Qeshe, me dhe dorën dhe u largove, ashtu si dikur e qete me hap te lehte.
Por edhe unë u lehtësova e nxora mallin e kujtimit te gërshetit te praruar…

About Post Author