“Plagët e mia “ilaçet” si shërojnë”-Adriana Kongjini Bala


Vijnë ca raste të veçanta,

Kur nuk duroj dot më,

Them do mar malet e larta,

Nuk dua më asgjë..

Shoqe të ngushtë vetëm kam vehten,

Dhe nuk besoj asnjë ,

Edhe po vdiqa nuk do tretem,

Se nuk haroj asgjë.

Kur nga dritaria në horizont vështroj,

Pulëbardhat që lozin me valë,

E qetë nga hallet dëshiroj,

Meraku nga shpirti brenda të dalë.

Kur yjet në mbrëmje fillojnë ndriçojnë,

Aty dua të ri ti nëmëroj,

Mos në mes tyre sytë të shikojnë,

Nga sytë e mi loti seç pikoj.

Kuja ti them dhe zemërën tja hap,

Ma kaq shumë që më rëndojnë,

Ty ke ikur aq shumë larg,

Plagët e mia “ilaçet” si shërojnë!!

Autore

Adriana Kongjini Bala