Plaka dhe qeni-Nebi Dragoti


Tregim

Dielli prañveror kishte ndere rrezet e tij mbi bodure, ku ngrohej plaka e vetme bère sa nje grusht.Ne cep te trotuarit shtrihej nje qen, si duket i pelqenin rrezet. Te dy shikoniñ kalimtaret me nje veshtrim here kurioz, here indiferent. Vetem plaka, vetem qeni.Ne qenien e tyre meditonte e qarkullonte qetesia.Plaka, duke zgjatur doren, iu drejtua nje djali, qe po kalonte: – Te lutem, merŕi keto leke dhe me ble dy byreke me gjize. Djali ia respektoi kerkesen dhe me nje fryme ia solli porosine.Mendonte djali:… mbase e kish màrre uria. Mesuam se kish dy djem larguar jashte shtetit.Nuk interesohej as njeri, as tjetri, se si e bente jetèn nena e tyre. Plaka thirri qenin e i dha byreket.Qeni pertypej, tundete bishtin si perkedhelje dhe nuk ia ndante syte kesaj nene te mire.Ne moment, per kete ndodhi, qarkulloi habia kureshtare e kalimtarevè perrreth. U ndje zeri dritherues i plakes:- Me mire bej mire per qenin…Eh, si eshte bere njeriu sot!..