Poezi e pa shkruar-Meri Kusi


Me duket sikur jam: fundosur.

Ne oqeanin e kohes.

Si: nje korale e humbur.

Ne erresire..

Dallget lundrojne: ne enderrat e mia.

Degjoj zemren time: qe perpelitet..!

Ku shkuan: puthjet e mia?

Mos u zbehen: nga shiu i loteve?

Valle: mos i mori era?

Apo mbeten: vec kujtime?!

Ah’ kjo largesi: sa dhimbje eshte: mes meje e teje.

Kerkon: te ngreje mure rere..

Do te n’a vrase: ne cepin e harreses.

Por shpirtrat tane: nuk thyen lehte.

Jane plagosur: ne vallen e perjetshme..!

Puthjet tona te humbura.

Jane plagosur: ne naten me psheretima..

Ku c’do puthje eshte: nje klithme e vajtim.

Dhe heshtja: nje poezi e pashkruar..!

Kujtimet pershkojne: si hije.

Shpirtin tim.

E perkedhelin: si fllade i lehte..

Mos t’a leme dashurine: te shuhet.

Te luftojme te shpetojme: ndjenjat..!

Le te degjohet jehona: e puthjeve te humbura.

Ne oqeanin e kohes.

Veshur me petkun e shpirtit te thyer.

Si: nje poezi e pa shkruar…!