Poezia pa kufij: Si një barkë në liqen, përkthyer nga Irma Kurti


Poezia pa kufij: Si një barkë në liqen, përkthyer nga Irma Kurti

Si një barkë në liqen . . .

Pasditja kaloi ngadalë

si një barkë në një liqen me ujëra të qeta,

në gjoksin tënd u drodhën manushaqet

nga fryma e nxehtë të përkëdhelura.

Atje të pëshpërita, pranë shatërvanit,

në parkun që ruan dëshira të fshehta plot,

“Unë jam si minatori që në heshtje

venat e dashurisë tënde të butë ëndërron. . .”

Paqja e degëve u prish

dhe kur me ëmbëlsi më the: “Të adhuroj!”

një valëvitje krahësh u dëgjua mbi kokën

tënde të florinjtë, të ndrojtur e të zjarrtë,

që në mendje e strehoi mbrëmjen dhe nata

papritur shtriu drejt nesh krahët e saj.

Xavier Villaurrutia, Meksikë, 1903 ─ 1950

Përktheu: Irma Kurti

Bashkëpunoi: Germain Droogenbroodt

About Post Author