Proletari & paraja-Petrit Qori


I vjetër je mbi Tokë sa vetë paraja ,

që ujin ngre lart , më lart se havaja ,

lindët në një ditë e u rritët bashkë ,

u bëtë konkurent , kush rronte më gjatë .

Ti konsumohesh shpejt , je një përdorimsht ,

nuk është faji i saj , që je kaq i brishtë .

Ti nuk ke faj , të bëri natyra

po vetë e sajove aliazhin pa ngjyra .

Tani mirë të të bëhet , puno pa karar ,

Gezuar 1 Majin , i thjeshtë proletar !

– o – o – o –

Akulli lente .

Ndezur është zjarri i parë ,

me pak eshkë , strall e kashtë ,

gjetur është ky material ,

në një vendbanim të lashtë .

Po atje ku s’kishte eshkë ,

dhe nën akull gjendej stralli ,

ç’bënte njeriu – polar ,

për tu ngrohur nga acari ?!

Vullkan s’kishin ,

s’ndiznin as rrufetë ,

ta merni zjarrin hua ,

ta mbanin me kimet .

S’ka prova thotë ndonjëri ,

që aty ka patur zjarr ,

flini në shtëpi bore ,

me lëkurë ariu polar .

– s’kuptoj kë quan provë ,

ndofta gjilpërën në kashtë ,

i akullt një kontinet i tërë ,

është prova më e lashtë .

Një copë akulli kanë bërë lente ,

një konkave e një konvente ,

njëra anë drejtuar diellit ,

ana tjetër ndezi fierin .

Nga ngrohtësia e zjarrit u shkri kjo lente ,

iu bashkua mëmës , akull – kontinent .