Prozë për poeten brilante’ Musine Kokalarin!-Meri Kusi


Ajo u lind dhe u rrit ne nje bore te eger’ ku te gjithe popujt luftonin po per liri.

Shqiperia ne ate kohe sapo kishte dale nga sundimi anadollak turk…

Cdo dite qe ajo rrirej’ brenda shpirtit te saj te bukur’ rritej dashuria per te shkruar..

Shihte qe vendi ishte mberthyer nga skamja e varferia.

Filloi te shkruante per cdo gje qe shikonte!!

Shpirti i rebelohej nga padrejtesia’ pabarazia.

Ishte nje nga perlat e rralla.

Nje vajze guximtare per kohen.

E bukur e mencur e fisnike!!

Kishte shume enderra te bukura per jeten.

U jepte force e kurajo dhe femrave te tjera shqipetare.

Qe te shkallmonin zakonet..

Sic ishte e bukur vete’ enderronte per nje Shqiperi qe te ecte perpara.

Te shkeputej nga regjimet!!

E donte jeten’ fjalet e saj te arta ‘ i hidhte ne pentagram.

Qe ti rezistonin kohes..

Donte te fluturonte si pellumb i lire ne kaltersi.

Prandaj dhe pseudonimin e kishte : kolomba.

Duroi cdo mizori qe e perndoqen .

E plagosen ‘i keputen krahet.

Por ajo nuk dorezohej ‘ luftonte me pene e boje..

Buzeqeshjen nuk i’a ndalnin dot.

U treguan djaj ‘ e torturuan ‘e masakruan.

Nje dite ku dhe vete qielli filloi te qante.

Dielli u zhduk pas reve te zeza.

Regjimi i kohes pas 1945 i’a prene jeten ne mes.

Ajo ishte vete jeta.

Shpresa per te ardhmen.

Shqiperia humbi nje ikone.

Nje perle’ nje trendafil me vese.

Do te doja dhe une te isha: nje Musine.

Te lej gjurme me poezite e mia!!

Kombi yne ‘ ka nxjerre poete’ pena u vallezon.

Ne pene’ vallen ‘hedhin lehte.

Lum kush i kendon..!!

Me Respekt.

@ GOLDEN.

MERI KUSI.