Robert Shkurti-Engjëjt dhe djalli


ENGJËJT DHE DJALLI

Dy engjëj krahëshkruar

fluturojnë lartësive të Bjeshkëve të Namuna.

Nga larg, shumë larg, kanë marrë rrugëtimin,

duke kaptuar male, fusha, pyje e lumenj.

– Oh, ç’vend i bukur! – thonë të habitur,

kur ndalojnë tek një ujvarë kristali,

varur nga mali.

Oh, ç’mrekulli! Oh, ç’mrekulli!

Shuajn’ etjen, bekojnë e ngrihen në fluturim.

Papritur, tek fluturojnë të kapur dorë për dore,

një djall i zi, u pret fluturimin

dhe i pyet me sarkazëm:

– Për ku jeni nisur, o njerëzit e mi?

– Zoti na dërgoi

të shohim këto male të larta plot me bukuri!

– iu përgjigjën djallit të zi.

– Ha,ha,ha, – qesh e zgërdhehet i paudhi.

– Unë do t’ju ha dhe mishin do t’jua tres!

– Jo, more djall! – i thanë engjëjt serbes.

– Kjo nuk mund të ndodhë!

Kur fluturuam për këtu,

na thanë që është vend me një ligj që quhet “besë”!

– Ikën, vdiqën ata burra që besën kishin ligj.

Tani jemi ne, djajtë,

që kemi një emër, një fytyrë dhe të njëjtin ves.

Jemi të pabesë.

– Ne kemi zemër, jemi mbrojtës për tuajat jetë.

– i thanë engjëjt me shpresë.

– Ky është ndryshimi.

Ju mbroni jetë, ndërsa ne, djajtë,

e vrasim, e shuajmë atë.

Ç’të bësh! E kemi ves!

– tha djalli dhe u vërsul mbi engjëjt e pambrojtur.

Si i pa shpirt që ishte,

i këputi në mes.

About Post Author