Rrofte-Miqësia-Meri Kusi


Rrofte- Miqesia! Bota- Ime!!

Ishte dimer’ ftohte acar.

Bora kishte mbuluar: malet e lendinat.!

Ju me goditet pa te drejte.

Sa filluan te qanin!

Kanarinat e trendafilat..!

Doje te me kepusje krahet.

Qe une kurre: mos te fluturoja..!

Nga dhimbja qaja me ngasherime.

Por kurre: nuk u gjunjezova..!

Jam lum qe rrjedh ne lendine.

E vadis lulet me te bukura!

Ti akoma ke mbetur si: peme e thare!

Bashkuar me ferra e driza!

Vezulloj si nje: hene.

Mes yjeve ne kupen e qiellit!

Ti fshihu prapa reve gri.

Mos te pervelojne’ rrezet e diellit..!

Une miqesine nuk e tradhetoj!

As i lendoj apo t’i godas.

Ne zemer me buron miresia!

Prandaj enderrat me behen’ realizime..!

Fjalet goditen fort shpirtin tim!

Por gjithmone ka drejtesi : hyjnore..

Gjeta ngushellim te miqesia.

Te : perendia e Bota- Ime..!

Te gjithe po kurojne plaget e mia..!

Tani vjen e me kerkon falje!

Shko bej paqe me veten tende..

Por po te them & keto fjale.

Mos rri akoma ne rrugen e shtruar.

Me ferra e me driza..!

Te hyri zilia ‘ se une me penen time si: shqiponje.!

Fluturoja mbi dete e oqeane.

E kthehesha gjithmone me fitore..!

Shkoja atje ku me therriste: poezia.!

Te lija & une gjurmet e mia..!

Kurse ti vazhdoje thurje: intriga..!

Jo keshtu more mik.!

Secili poet-e ka vlerat e tija…

Poezinë e kam në zemër!