Sa paqe…Donike Rrethej


Donike Rrethej

Sa melodi ka sonte mbrenda mejet , edhe se përjasht zhurma e fishekzjarrëve thyen çdo heshtje , mbrenda mejet ka nji paqe absolute.

Sonte se di po mbrenda mejet strehohen mij andrra , ma shumë dishira t’thjeshta ,mendime pozitive .

E di se kjo paqe nuk asht e përhershme se ka ditë ku dimnat e shpirtit m’ngrejn mure t’akullta ,m’ngrejn mijë gracka dhimat e zemrës.

Po sonte , sonte sytë e mij kan dritë tjetër , tjetër shikim.

Sonte mbrenda mejet kam rizgjue at vajzën që flen aty ,që m’flet , m’don e m’urren kanjiher po asht aty ….zani ma i bukur e i sinqert jemi.

E dini ?!

Sa durim duhet me krijue nji ekuilibër , me mendjen ,me zemrën ,me shpirtin ,sa punë.

Çdo ditë , çdo çast asht dikush që t’vën n’provë kët po tesh unë prej kohet nuk më tremb asgja më besoni.

E çdo i thoni nji Grueje si unë ?!

Për çfarë të kem frigë ? Kë ?!

Askënd në botë e asgja më besoni as vet vdekjen.

Sot tek bisedoja me nji Grue që banon afër më thot : iku dhe ky vit gati , kalon jeta , u plakëm do arrijm tek vdekja.

Eh, i thashë jeta asht kjo , nji rrotë që sillet kundër nesh , çdo çast që ik nuk kthehet ,koha jonë asht e përcaktueme n’kët jet.

Kam frigë të vdes tha e ti ?!

Jo i thashë , prej vitesh jo , skam dishirë të vdes po nuk jetoj me frigën e saj.

Se arrin , ja unë jam këtu ,këtu e pres nuk iku askund e qesha.

Haaaaa…..

E në fakt ka kohë që i kam vën detyrë vedit ,

të largoj njerëzit e kotë që nuk të duhen asgja , që t’humbin kohën ,t’bien negativitet.

Të mundohem të mendoj ma pak e keni idenë ato mendimet që kanjiher na ngulen aty mbrenda trurit, ta marr jetën me pak ironi, siç di unë,

të bëj at që dua , të marr kohë për mue , nuk kundërshtoj askënd .

Pse do thoni ju ?!

Se nuk më plas ti mbush mendjen askujt në asgja , as të mësoj askënd ,bota asht kjo e gjithkush ban siç din vet edhe unë.

Sonte , sa paqe mbrenda mejet , këndoj nën za ,nota ….vargje , kujtime .

E dini ?! Kaloj shumë kohë vetëm.

Shumë vite para më trembte pak ,sot jo e dini pse ?!

Më pëlqen të jem nji Ujkonjë e vetme, njerëzit kanjiher bajnë zhurmë ,se dua zhurmën…

Paqe , sa paqe sonte , e thurun me mij andrra , dishira që kam mbrenda mejet , aty ku i flas e jo.

Për kët duhet pak frigë , mos i trego askujt dishirat.

Njerëzit xhelozojn , mundohen të t’përdorin ,t’vrasin e ikun.

Eeeee ?!

Nji ditë , nji ditë gërsasin prap n’derën tande , kur ti i ke largu prej zemrës ,jetës e çdo kujtimi.

Kujtimi thashë ?!

Po edhe ato jan pluhurosun , t’futun në ata kasetat që nuk i hap e bëj apastafat jo se kam frigë po unë jam kjo .

Kur iku , ikuuuuuu.

Nuk m’pëlqejn punët në gjysmë , nuk due në gjysmë , e as rri pak aty , pak atje e përtej.

Unë jam diku , si ti ,si ai ,ju ata ….

Diku pra n’nji cep botet e jetoj , luftoj jetën teme me vedin se unë skam luftue kurrë me t’tjerët , e se kam mbrenda mejet mij luftna jan veç me mue.

Nig’jo ….

Personat si unë jan t’veçant , pak t’çmendun , t’lirë …..ah po t’lirë.

Sonte sa paqe !

E due kët paqe ,kët natë edhe se e di se gjithçka ka nji Fund edhe kjo paqe.

Po…..mos i thoni kurrë nji Grueje si unë ,ke frigë ?!

As vet vdekjen.

Hajt tesh ta presim vitin që mbas pak ka me na gërsit me pozitivitet e kjoftë sa ma i paqtë për tanë.

( Natën e mirë ).