Sanie Tushi Rrokaj:Botë me zinxhira


BOTË ME ZINXHIRA.

Sa shumë shpirtra të trazuara ,

sa shumë brenga e trishtim .

Sa botë me dhimbje e gënjeshtra

dete trazuar në pikëllim .

Sa shumë njerëz me halle

sa njerëz jambaxhi nëpër botë ,

Shkojnë e mbijnë tek të tjera rrënjë

bekuar qofshin nga i madhi zot .

O hënë e diell i përmalluar ,

mbaje portën e zemrës hapur

Të hynë njerzit e mirë pa trokitur

Të lësh jashtë ata që shpirtin ta kanë plasur .

Mos vallë busulla e botës ka humbur

udhën ,

A mos kërkon ndonjë strehë për të gjetur ,

Dielli ka shkuar në anën tjetër të botës

dhe qiellin e ka kapëluar një tymë i nxehtë i mekur .

Erdhi nata mbushur me mungesën tënde ,

Si bota mund të jetë e lumtur e qetë . Dhe kur të bier nata mbi degën e lisit me hallkat e hekurta brengosur dashuria e vërtetë.

Dielli ka humbur ndriçimin.

Hëna do e ketë ngrënë hijen e saj..

Sa kompromis bën toka me diellin

si poeti që dete e oqeane thanë .

Sa njerëz argat në botën e të dëshpëruarve .

s’merr askush të mbjellë një farë .

Shpresë në këtë arën e madhe .

Nisesh djathtas ,përfundon majtas

jeta në dorë të hicit

vendosë vetë .

Ç”numur vallë është e verteta ?

Vallë ku fshihet dhe

përpëlitet ky sekret ?.

Jeta të jep të dëgjosh rënkimet e tokës

sa plagë ka ky popull , e di ai vetë .

,,,,,,Zoti dëgjon ,,,,,

drithma —brenga— zhgënjime .

Lotë që rrjedhin nga dhimbja e tyre

në rrezet e diellit dhe dritën e hënës

i çon .

Ndoshta rrezet e diellit vijnë

edhe më të ngrohta,

Shpërndajnë retë e pluhurin e yjeve

që bien një nga një ,

Mbi trishtimin e kësaj jete të errët

fiket pikëllimi .

Ditët përplasen nga një mur në

tjetrin .

Yjet lidhur rreth qafe të hënës gjerdan .

Këmbët kullojnë gjak nga zinxhirat .e shtrënguara të saj .

Si vala e shqetsuar e detit

nënë këmbë .

Dhe dielli shi rrëkëllen

me etje muresh

dhe erën thanë .

Hijet tona të rënduara

Bota nën zinxhirët e saj .

About Post Author