Sërish…
Sërish erdhe dhunshëm
gllabërove një jetë,
pikëpyetja rreh si çekan,
rradhën kush do ta ketë?!
Sërish mbolle dhimbje,
siç mbolle çdo herë,
lulet e 8 Marsit,
më s’po paskan erë.
Sërish mbolle zi,
shpirtra dhimbjeçjerrë,
Marsi kaq i trishtë,
s’po sillka pranverë.
Sërish vaje e lot,
syve boshësi,
hija jote e frikshme,
s’paska dhimbsuri.
Sërish e pranishme,
ndan gjakun nga gjaku,
vajza kërkon nënën,
nuk e sheh te pragu.
Sërish kaq pranë nesh,
kërkon nënën djali,
janë shumë të rinj,
loti djeg si zjarri.
Sërish merr rini,
ç’e do pleqërinë,
me gjakun e ri,
fiton përjetësinë.
Sërish e sërish,
s’po na mbyllen plagë,
lotët nuk po teren,
sytë ende vlagë.
Sërish e sërish,
po kur do mbarojë,
të na vish me rradhë,
loti të shterrojë?
