Seti Pezaku Vladi:Ah, sikur


Seti Pezaku Vladi

Ah, sikur

E pashë rrezen e dritës

kur u shkëput nga syri i diellit dhe ra

në prehër të durimit të tokës sime.

E pashë kur gjithëçkaja u argjendua

nga lulja tek shpirti,

mori formë e mori jetë.

Thau plagë baladash,

dogji shaminë e lotit,

shkuli gozhdën e skamjes dhe,

e nguli relike në muze.

Kamja hodhi rrënjë e çeli gonxhe,

urrejtja u bë dashuri,

dashuria u rrit kala.

Muzgu klithmoi shkrepave të qiellit.

Nisëm të jetojmë me këngën,

me të bukurën ndjesi të biografisë sonë.

E pashë

shigjetën e busullës që ndaloi atje

ku fakëron perëndimi.

Brohoriti gruri,

vala,

blerimi!

U ndez fosfor dhe heshtja nën seli!

Brohorita edhe unë:

Lavdi, o Zot!

Me flatra ere

desha të ngjitem në kalanë e gëzimit,

të ndez pishtarin e ligjëratës sime…

Një zile telefoni gjumin më zgjoi.

Paskam qenë në ëndërr!

Aaah, sikur…!

About Post Author