Sherife Allko:Një natë e trishtë


Sherife Allko:Një Natë e Trishtë

Mezi i natën .Ora tre .Gjumi nuk më zinte nga e qara e motrës time të vogël që ishte një vit e gjysëm.Qante papushim nuk e kuptonim çkishte .Nëna me vëllanë e afronin djepin pranë oxhakut për tia ngrohur këmbkat e vogla të motrës së vogël që ishin bërë akull.

Askujt nuk i shkoi mendja se ajo mund të largohej nga kjo botë .Ajo ishte një vogëlushe aq e bukur sa kush e shihte thoshte ;A ështē ëngjëll apo fëmijë .

Ishte vërtetë një fëmijë shumë i bukur .

Ajo ishte si një kukull aq e bukur sa dhe sot që po shkruaj nuk më hiqet imazhi i saj .Ishte topolake,sytē i kishte të zinj e flokët onde onde sikur ia kishim bërë me bigudina .Më kujtohen si sot të gjitha ,

megjithëse unë isha vetëm tre vjeç dhe isha fëmijë për vete,por kisha dëgjuar më të mëdhenjtë e fisit se isha një fëmijë i zgjuar .

Ajo natë të vitit 1967 nuk do harrohet kurrë .Ishte nata më e dhimbshme për mua dhe familjen time .

Nëna punonte gjithë ditën duke gatuar baltën që u duhej muratorëve në çdo çast për ndërtimin e shtëpisë .

Kjo punë ishte tejet shumë e rëndë për të,por s’kishte ç’të bënte duhej medoemos të ishte burrë dhe grua,dhe kështu e linte motrën në djep me një copë çemberi në gojë mbushur me sheqer dhe ikte punonte sa në kooperativë dhe për ndërtimin e shtëpisë , sepse babai punonte në ato kohë nëpër fshatra për elektrifikimin e çdo zone dhe duhej medoemos që çdo shtëpi të kishte drita .Ishte urdhër nga komiteti qëndror i partisë së asaj kohe .

Pra kujdesi për motrën ishte i pakēt nga prindërit,por dhe nga kunata e asaj shtëpie që rrinte në shtëpi si një grua beu ,se xhaxhain tim kështu e quanin në atë kohë “Bej”dhe gruan e tij bejlereshë ,ose “moj e beut “

Ajo na ndante në dy shtresa kur uleshim të hanim bukë .Në njërën sofër ulte tetë fëmijët e saj dhe përpara u vinte sininë e bakrit me lakror të grunjtë ,kurse sofra e dytë ishte e jona tre fëmijë të brishtē e them të brishtë sepse mungesa e babait na bënte të tillë përpara tyre ..Dhe në sofrën tonë mbas kurrizit të tyre ishte çerjepi me lakror misri pa pikën e yndyrës që na dërrmoheshin dhëmbët por s’mund të rrinim pa ngrënë …Dhe unë si një fëmijë çapkënë e ktheja kokën për të parë se çfarë hanin ata ,dhe kur shihja lakrorin e grurit më shkonte goja lëng ,xhaxhaica më pa që unë u ktheva dhe po shikoja dhe aty per aty me tha : ktheje kokën nga sahani yt dhe fry bulçitë ,unë e shkreta su ndjeva më ,por sot më vijnë të gjitha përpara syve ato vite të trishta .

Mbaj mend se mē kishte zënë gjumi mbi krevatin e prindërve por fjalët që tha nëna ime atë natë fatale më duket sikur i dëgjoj dhe sot:Bir na iku motra dhe të qarat e saj mbi trupin e vogëlushes i ruaj në memorje ,kurrë nuk do më hiqet nga memorja !

Tiranë 2022

About Post Author