SHPIRT ENDACAK…


SHPIRT ENDACAK…

Unë , kështu ndihem !

Si në udhëtimet drejt të panjohurës :

krenarisë ngritur dalldi

dhimbjeve në gjurmë vragash

trishtimit në gjethen e vjeshtës ,

dhe atij çasti

gjithmon në kërkim të një tjetër dielli !

Përsëri marr valixhet në krahë ,

tre cigare të shtypura në xhep ,

rrugës që s’di të njohë kthim ,

me hapa që kërcasin trotuareve

dhe shpirtin e lënë peng .

Sërish në kryqëzimin e madh ,

që ndan të tjerë kufij

të një partiture mbetur në mes ,

të një shkrimi që kurrë s’ ka mbarim

magjepsjes së jetës Lindje- Perëndim ,

atje ku vdesin muzgjet

dhe një tjetër ditë rinisur trazim .

2- SHKRUAJ

Unë shkruaj me shkronja shpirti

gërmëzime që prekin në gjak ,

vargje që mbartin brengë

e gremisen hoveve të akullta ,

për atë që shkon e kthim s’ ka më pas ,

për atë që vjen e rilind çdo agim të bardhë .

Unë shkruaj edhe për ty ,

e kur nuk gjej dot më fjalët e duhura

humbas ngjyrës blu ,

atje ku takohet vështrimet e kaltra

gërshetave të rrezeve dritë ,

përthyer kaq ëmbël prizmit të syve

e rrezatur përjetësisht tek Unë .

3- TË ZGJEDH TY

Në heshtjen e natës,

Unë të zgjedh ty .

Në feksjen e yllit

Unë të zgjedh sërish ty

Në agun e bardhë

Të rizgjedh po ty.

Në stuhitë më të mundimshme

velë të kam ty .

Në zjarrin që djeg tokën

Unë të zgjedh ty

Në kohë të pakoha

Unë të shoh veç ty

Në zemrën e zemrës sime ,

Unë jam si ti e ti je si unë .

4- ATËHERË

Unë iki !

Në atë perëndim të errët

drejt ishullit të shkretë .

Në fund të fundit ,

atje është një Itakë

që përherë më pret !

Fluturoj me krahët e erës

as gjurmë të mos ngelen ,

as hapa pas nuk le .

Bëhem oshëtimë e dallgës

coptohem nëpër bringje

e ngrihem mbi çdo det .

Unë iki !

Në ishullin e shkretë

një Kryq i Shenjtë më pret.

5- JAM SI SHIU

Kthehu

kur mbrëmja të mbulojë dhenë ,

kur hëna të harkohet

si petale fshehur ,

brenda guackës së perlave .

Kthehu kur të afrohet pranvera

të fshihemi liqenit t’gjelbërt ,

të qëndrojmë thellësive,

si gurë të mbuluar nga myshqet .

Unë jam si shiu ,

vij me erën e largohem ,

ti je vetë toka ,

përmbushur gjithmonë nga gjelberimi .

Unë jam në shtegetim si zogjtë

e ti je qielli ku fluturoj .

Unë jam drita e zbritur mes vegimit

e ti zjarri i djegur perëndimit .

6- Imazh

Do filloj veten ta marr me të mirë ,

do ta vesh me ngjyra plot dritë ,

do sistemoj koloret e pikturës time

…madje , nga pak dhe do e hyjnizoj .

E në pasqyrë , kur rrallë herë shihem

portretin tim, Pikasos ja dedikoj .

Dhe mëngjesi do jetë ndryshe

kur dielli me rrezet e para prek ,

një natë e plakur tashmë ka ikur

e tjetër ditë në shpirt po troket .

Her – herë e mbyllur në Manastirin e shkrimeve.

Shkeputur nga ciklet poetike :

– ‘ Kthim me Diellin ‘

– ‘ Shpirti im ne Blu ‘

nga SONJA Haxhia .

About Post Author