Shpirt që ska kufij:Donike Rrethej


SHPIRT Q’I SKA KUFIJ.

I kam arnue tesh t’grrishnat e shpirtit,

me heshtjet q’i lëngonin vaj,

e n’djepin e harresës përgjumëshin n’andrra t’ikna.

Kam thye tesh pragjet q’i ndalnin vrapin tem,

e si gjethet e nji peme fluturova n’barkun e kohës ,

ju fala mij shpirtnave,

q’i n’mue lindnin botën q’i s’njihja.

E bashkova dhimën me gëzimin,

e m’doli nji përziemje shpirtit,

shpirtit t’trazuem q’i m’shehej n’do skuta

ku m’ishte e ndalueme me hi.

U ba nji gotë me andrra e zhg’jandrra e me dashni.

Q’i piva me me nji frymë,

e u ndieva shpirt !

Kanjiher i lumnuem e kanjiher i trishtë.

Shoh brigjet e largta t’njajtit det,

dallgë t’trazueme t’detit mbrenda mejet,

q’i m’mbyt e m’p’shton.

M’urren e m’don.

E unë !?

Unë lundroj n’të si nji shishe e mbyllun me mij andrra q’i presin me fluturue bashk me shpirtin tem.

N’nji qiell !

Shoh nji qiell ,

at qiell q’i na bashkon e na ndan,

n’at qiell ku unë fluturoj n’krahë mallit,

me t’pasë,

e me t’dasht .

I mora n’grusht tana plagt,

e shkruejta mbi ta firmën teme,

se tesh muret q’i shemba si ndërtoj ma,

i lashë si ata andrrat q’i ikun me natë,

me u tret,me u tha e me u sha.

Shkoftë n’djall gjithçka q’i n’mue !

lind mërzinë,n’fund t’ferrit m’çon,

gjithçka q’i m’nxan diellin,

e andrrat mi zverdhë,

mi plakë e mi mjeron.

E hanës s’mlen me i kndue n’netët q’i jan kaq t’g’jata ,

vonë ,tesh asht vonë ,

me m’pasë ,

e me m’dasht ,

gjithçka prej kohet e kam tret përjasht,

Se tesh gdhie kam :

N’taprak t’nji botet ,prehem… aty n’prag…

si shpirt i pa’rehatuem q’i ska kufij as cak.