Si violinë fle mbi vargje-Barie Çupi


Barie Çupi

Dhe dua të jem drita

a luledele e brishtë,

nën vellon dimërore,

çiltërsia më çel shpirt.

Lotët rënë mbi buzë,

ditëve të ftohta,

tek ngrijnë e shkrijnë qerpikësh,

mbush e zbraz me gota.

Dhe hapen zemrës miqtë,

secili fjalë të mira,

mbi jastëkun e muzgut,

nguc harresa të mpira.

Dhe shtyhen derës ditët,

si libra të vjetëruar,

ca gërma i mban idhull,

ndër gjuhë i fsheh dënuar.

Ëndrrat grisur teshash,

as dantella,as najlone,

mendësitë si lëng i idhët,

bërë fatet monotone.

Të gjithë zhgënjejnë hapur,

këmishë e ditës ndotet,

tek ngren shëndet’n e rastit,

motit f’tyra i ndrrohet.

Dhe njerëzit lozin kohërash,

gratë bëhen burra,

kërcasin brinjët e qiellit,

qesh e çmendu ka ardh puna.

Me ngasje shtroj tryezën,

zemra pëshpërit,

zgjohu Zot,shih dit-natën,

fustan shqyer orë e vit.

Si violinë fle mbi vargje,

dilemash,urat shembur,

vdekja rri nën petka,

ofshama gëlltis trembur.

Dhe dua të jem drita,

ndoshta val’a energji,

në vakum ku rrahin pulset,

të kish’ veç dashuri…

(e botuar)