Sonja Haxhia:..Rrëfenjë e një burri


Sonja Haxhia:..Rrëfenjë e një burri

..Zot ! ..gratë janë të mrekullueshme !

Ti nuk i thua asgjë e ato vec me shikime të thonë gjithcka , dhe ti nuk kupton asgjë .
..Zot , unë , nuk ishte se nuk kuptoja por isha prehë i veseve të mia.
..mos ndoshta isha i mbërthyer nga ai djall narcisista ?!!
Oh , no my Lord ..
Do të rrëfehem në këtë skutë Komfesa , në fund të Katedrales ..do ndez sot dhe shumë qerinjë , pa fund .
Uroj që Prete të mos më dëgjojë , as muret , se do më binin mbi kokë .
Të pakten ai Vend i Shënjtë të ekzistojë , ku të kenë një vend për tu falur të mirët , dhe pse kanë mbetur shumë pak .Në ritualet e të Shtunave unë shkoj e më pas kthehem tek varri i sajë , varr të cilin ja vendosa lart në Qiell , në Tokë është virtual. Nga lart ja shoh sytë që më ndjekin nga pas e më nuk qajnë , i shquaj edhe pamjen si në Netët e Agimit të Arte , por kurr më nuk më buzeqesh as nuk më ndëshkon , dhe kjo indiferencë e perjetshme është dënimi që më ka dhënë ..por ajo e di , se është e vetmja që e mbanë shpirtin tim peng .
Dhe ..dhe kjo të paktën më bën të ndihem më pak fajtorë , duke u lutur të më kuptojë që është vetëm ajo kreatura e brishtë , engjëllore në jetën time , sa herë ja kisha thënë ,e tash ja them cdo ditë .

Ah sikur të më kushte kuptuar..( dhe pyes : pse nuk e pranojë kurrë këtë fakt ?! Ndoshta cështje edukacioni , të rritur në dy skaje të ndryshme të Globit , dhe të njohur pikërisht në atë Vend të Shenjtë , ku unë lutem edhe sot ) …sepse në fund të fundit edhe une besoja në Zot .
Packa …
Në dukje e në jete isha perfekt ,ndërsa
thellë -thellë para gjthckaje dashuroja e i besoja vec mëndjes time .

Sa shumë e doja atë grua , aq sa më dridhej shpirti kur e ndieja që shpirti po i thahej cikë e nga një cikë .Por ..
Për mua ajo ishte si një diamante , e rrallë , e unë ja gdhëndja format me modelingun tim cdo ditë , dhe nuk munda t’ja deformaja asnjë grimcë .
Ah , më mundonte kjo gjë , sa e urreja veten , e ishte ndjesia më e frikshme që kam provuar , kisha firkë mos e humbja pergjithmonë .E lutesha pa fund ! ( dhe tmerri më i madh ishte të pershkruaja veten dhe bëmat qoftë edhe për një sekondë )
Aq sa më krijohej një vegim kur ja shihja sytë : shëndrrohej në nje lëndinë( si lëndinat e lotëve ) , ajo , e unë në gjarpër i zi, korb (mbështetur sikur në Urën e Psherëtimave).
Sa herë gaboja, kthehesha në shtëpi me plot dhurata , si i marrë ..e mbulloja me trëndafila shkallët , nga fillimi deri në kat të 7 .
E kuptonte gruaja ime , kush di c’kisha kombinuar atë natë .
Zot .. isha një i dehur , që nuk pija kurrë as edhe një gllënkë vodkë.
Nuk di kush ishte aroma që më helmatiste kaq shumë..ndoshta fama e forca e parasë.E në krah tjetër më qetësonte fakti që i kisha krijuar me mundin tim , pa ditur që mund ti humbja një ditë ..ndërsa e vetmja gjë e palëkundur në shpirtin tim ishte : dashuria për të !
Gruaja ime më njihte c’do nuacë..mi flakte tej dhuratat , pa shprehur asnjë fjale .
Druaja që kurrë mos godiste tërmet mbi atë cati , por e prisja ..kur atë darkë më theu të gjitha orenditë mbi kokë .’Më ngulli me egërsi thikën ne grykë’ .
Cuditërisht nuk reagova ,ia kisha nxjerrë unë djallin, atë pjesë të errët të cdo qenie njerzore e ka të fshehur brenda sajë .
Ra nje heshtje vdekjeje !
…e zgjati për një kohë të gjatë .
Në pikun e t’aktulltit dimërorë , në atë muzg të mjergullt , pashë në ecje të shpejtë një hije që nuk shquhej kush mund të ishte ..ju afrova , e pashë që dy sytë prej lëndine të gjelbërt nxirrnin vec flakë …kjo pamje qe e frikshme !
Zot..sa mëkate i kisha bërë , deformova atë c’ka adhuroja më shumë …
Zot, shpresoj se kjo ditë është e mirë ,unë ndihem bosh dhe i keqkuptuar ,duhet të jem mirënjohës, Zot, e di që duhet..por ky isha Unë , në të mire e në të ligë .Pa bërë asgjë tjetër të ligë .

Dhe sot , unë perseri lutem :
Zot, a më harrove ?!
Unë kam qenë i lutur, nga ju, që të jem besnik ndaj sajë .
Unë nuk them se jam një njeri i drejtë ,por shpresoj se ti më kupton..
Nuk kam nevojë më për pasuri , sot , nuk kam nevojë për famë .
Dëgjoma zërin, o Zot, lëshoi rrufetë edhe mbi mua .
Unë kurre s’kam qëndruar besnik me një grua..
Duhet të jemë mirënjohës Zot, e di që të duhet , sepse pata mundësinë në këtë jetë të kem aq shumë mirësi , dhe persëri ndihem bosh .
Asgjë s’ka vlerë . Ju keni qenë udhë’rrëfyes që nga agimi i parë i jetës sime ,e gjitha c’ka qenë , ma grin shpirtin si një krimb , pak e nga pak .

Mund të jetë e vështirë për djallin që të bëjë cfarë unë kam bërë..
Isha një djallë më shumë nga vetë djalli .
Por.. a do të ishte e lehtë për ju ,të gjykonit !?

Ajo më tregonte me sy gjith’cka , e unë kurrë s’kuptova asgjë .

About Post Author